xöşbəxt idi ki, xöşbəxliyindən uçurdu sanki qız. Onu dünyalar qədər sevən, bir sözünü iki etməyən ər, heç zaman görmədiyi zəngin həyat tərzi başını gicəlləndirirdi. Onunçün hər şey var idi, dilindən çıxan söz qanun idi sanki, Hikmət onun başına dolanırdı. Ayrı yaşamaq imkanları olsa da Hikmət ata-anasıyla bir evdə yaşamağı məsləhət bilmişdi. Hikmətgil ailədə üç övlad idilər. Bir bacı, iki qardaş. Böyük qardaş çox da mehriban olmayan, üz gözündən həmişə narazılıq, yekəxanalıq yağan zəngin bir ailənin qızı ilə evli idi, iki qızları vardı. Elə əvvəldən böyüklərin məsləhəti ilə könülsüz qurulan bu ailədə sevgidən, xöşbəxtliydən əsər-əlamət olmasa da iki övladarının xatirinə bir dam altında yaşayırdılar. Züleyxa elə ilk vaxtlardan anlamışdı ki, bu qadınla münasibəti yaxşı olmayacaq, onun istehza qarışıq kinayəli sözlərini anlaya bilmirdi. Bu qadında onların sevgisinə qarşı dərin bir qibtə hissi var idi.

İllər keçirdi... Hikmət işi ilə əlaqədar tez-tez xarıcı ölkələrə gedirdi. Elə bu səbəbdən Züleyxa ilin üç-dörd ayını Hikmətsiz keçirməli olurdu. Toylarından doqquz il keçməsinə baxmayaraq bir birlərini çox sevirdilər hələ də, əslində onlar təkcə ər-arvad, ailə sözünün birləşdirdiyi iki insan deyildilər. Onlar həm də iki dost, iki sirdaş idilər. Bir birini cümlənin əvvəlindən anlayan iki dost! Hikmət olmayanda Züleyxa təkcə ər üçün darıxmırdı, həm də həmdəmsiz, sirdaşsız qalırdı sanki. Artıq Murad üçüncü, Nihad isə ikinci sinfdə oxuyurdular. Züleyxa heç bir işdə çalışmadığı üçün işi-gücü uşağlarını məktəbə aparıb, məktəbdən gətirmək idi. Elə bu iki uşağa qulluq etməy, qayğılarına qalmaq özü ağır iş olduğu üçün Hikmət onun çalışmasına razı olmamışdı. Əslində Züleyxanın işləməyə vaxtı da yox idi. Hələ dərsdən sonra birini üzgüçülüyə, birini idmana aparmaq, axşam evdə dərslərinə kömək etmək Züleyxanı əməlli başlı yorurdu. Ən böyük arzusu övladlarını sağlam böyütmək idi. Evin ən böyük sevinci ata evə gələndə baş verirdi.

Hikmət yenə xarici ölkələrin