Biz hamımız demək olar ki, bir ailə kimi hər gün yazdığımız hekayələri , maraqlı xəbərləri bir-birimizlə paylaşırıq. Bu gün isə sizinlə təsirli bir hekayəni paylaşmaq istəyirəm. Çünki bu hekayəni dinlədiyim vaxtdan bu günədək unuda bilmirəm. Keçmiş zamanlarda xoşbəxt bir ailə yaşayırdı . Bu ailədə dərin sevgi , qarşılıqlı məhəbbət, hörmət, ailə səadəti və ailənin möhkəm olmağı üçün tükənilməz dəyərləri var idi. Amma onların ürəyində bir sıxıntı məskən salmışdı . O da onların neçə illərdən bəri övlad üzünə həsrət qalmaları idi. Onlar bilirdilər ki, övladsız onların evlərinin dirəyi , ağacın körpə budağıdək dözümsüz olacaqdı. Çoxlu dualardan , nəzir-niyazlardan sonra allah onları yada saldı . Onlara gözəl bir qız uşağı bəxş etdi. Bu körpə o qədər gözəl , şirin idi ki, sanki bir mələyə bənzəyirdi. Onun dodaqları , yanaqları lalə gülü tək al qırmızı rəngə boyanmışdı . Gülüşləri isə al-əlvan bahar çiçəklərini xatırladırdı . İri qara gözləri məftun edici bir hisslər insana bəxş edirdi . Nurlu siması ətirli bənzərsiz baharı canlandırırdı insan gözündə . Valideynləri ona böyük sevgi bəsləyirdi . Onu göz bəbəyi kimi bütün dərd-bəlalardan qoruyurdular . Çünki bu körpə onların yeganə xoşbəxtliyi və sevinci idi . Bax bele naz-neymətlə valideynləri onu 5 yaşına çatdırdı.Fəsillərin ən gözəli olan bahar fəslinin may ayında , anası onun uzun qara saçlarına rəngbərəng bəzəkli lentlər bağlayıb , onu hər gün gəzməyə aparırdı.Onun fərqli bir şıltaqlığı var idi. Hər dəfə gəzintiyə çıxanda valideynlərinin gözlərini yumdurub, mən gizlənim siz məni tapın sevimli oyununu oynayardı . Özü də may çiçəklərinin arasında gizlənərdi. Onun əlvan lentləri may çiçəklərinə bənzədiyi üçün onu tapmaq çətin olurdu. Valideynlərinin onu tapmamasını görüb, may çiçəklərinin arasından çıxıb mən burdayam! Deyib gülərdi. Günlərin bir günü sağalmaz bir xəstəliyə düçar oldu . Valideynləri dünyanın hər bir yerindən həkimlərə müraciət etdi . Amma bunların heç biri ona xeyir etmədi. Valideynləri hər gün onun