çarpayısının başında oturub onun tezliklə sağalmasına ümid edirdilər. Bir gün körpə titrək əlləri ilə anasının əlini sıxıb dedi: -Ana ,mən sağalsam sən məni yenə gəzməyə aparacaqsan ? Axı mən bizim sevimli oyunumuz üçün çox darıxmışam . Anası nazik kədərli səslə ona cavab verdi: -Sən sağalsan mən səni nəinki may çiçəklərinin , dünyanın ən gözəl gəzintili yerlərinə aparacağam. Körpə anasının üzünə gülümsəyərək, gözlərini əbədi yumdu . Sanki bu an bu ailənin xoşbəxtliyi , sevinci ,evlərinin nuru bu körpə ilə bir yerdə bitdi.Valideynləri onun ölümündən sonra, hər gün may çiçəklərinin yanına gəlib , qızlarının ətrini bu çiçəklərdən alırdılar . Onlara elə gəlirdi ki, hər dəfə olduğu kimi o, gizləndiyi may çiçəklərinin arasından çıxıb mən burdayam deyib güləcək. Amma təəssüf ki, bu çiçəklər onu ömürlük gizlətdi . Bu körpə özündən valideynlərinə tək bir xatirə və təsəlli may çiçəklərini saxladı . Onlar öz körpə balalarını xəyallarında may çiçəklərinin arasında yaşatdılar. Valideyinləri hər dəfə qızlarının məzarının ziyarətinə may çiçəkləri ilə gəlirdilər. Sən yoxsan , sən yoxsan biz indi bildik. Soyuq məzarını öpməyə gəldik. Dünyada səninçün biz yaşayırdıq. Sən demə həsrətdi yer də