etdilər,Gecə. Heç bir ağıllı başa düşmür məni. Mənim bircə dərdim var idi, artıq iki olub. Sən sevgi nədir bilirsən? Məndə bilmirdim, öyrəndim. Sevgi cəhənnəmdir, Gecə. Sevgi günəşə toxunsanda üşüməkdir. Üşüyürəm, soyuqdur mənə. Yox, bu sənin soyuqluğun deyil. Bu Günəşimin mənə soyuq davranmasından gələn bir şeydir. Sibir meşələri kimiyəm, Gecə. Soyuq,qarmaqarışıq, tənha... Sən buludların necə gözəl olduğunu məndən yaxşı bilərsən. Amma o buludlar Günəşlə mənim arama girib indi. Səninlə danışmağımın bir səbəbidə budur, Gecə. Səndə Günəşə həsrətsən, məndə. Amma bir fərqimiz var, sən fəsillərə görə qısalır, yada uzanırsan.. Məndə isə hər zaman qışdır.. Günəşim görünmür gözümə, görünsədə çox uzaqda olur, isidə bilmir məni, daha doğrusu isitmək istəmir. Əslində bir neçə gündür səmada yeni bir Günəş peyda olub. Amma oda soyuqdur.. Yəni mən qalaktikalar arasında tək qalmış yeganə planetəm... Bu hər zaman belə olub, hansı qalaktikaya yaxınlaşmışam, ətrafındakı planetlərdən başlarını ayırıb məni görməyib o qalaktikaların Günəşləri. Vərəqlərə tökürəm dərdimi. Qara qələmlə, ağ vərəqi qaralayıram.Çünki qəlbimkimi qara etmək istəyirəm o ağ vərəqidə.Son vaxtlar isə hərflər, sətirlər köməyim olur.
Gecə səssizcə dinləyirdi məni. Danışdıqca rahatlaşırdım, anlayırdım özümü. Və eyni zamanda gözüm qaranlığa öyrəşdikcə pəncərəmdən gördüklərimi ayıra bilirdim yavaş-yavaş. Gecəni tək qoymamaq üçün yenidən onun yanına qayıtdım...
- Gecə, yormadım səni? Dinlə, xahiş edirəm.Bu dəqiqə yeganə tanıdığım sənsən. Ailəmsən sən, Gecə. H, ailəm, məni dinləyirsən, başa düşmədiklərimi aydınlaşdırmağa kömək edirsən, görəbilmədiklərimi yavaş-yavaş göstərirsənmənə, Gecə. Başa düşmürəm, tam hər şey çox gözəlləşən vaxt niyə bir problem qarşıma çıxır? Mən bəxtsizəm, yoxsa Tanrı hər addımımın qarşısını kəsmək üçün çalışır? Niyə yarandığımı, nəyə yaradığımı, nəyin parçası olduğumu bilmirəm. Mən heç bir ağacı bar verməyən bədbəxt bir bağbanam sanki. Gözüm alışır sənə gecə, həyətin küncü ilə yeriyən