n pişiyidə görürəm artıq. Rəngi qaradı deyəsən, mənim taleyim kimi.. Ətrafımda hər şey qaradır, təsadüfdü bu? mən təsadüflərə inanmıram, Gecə... Yəni yaşadığım heçnə təsadüf ola bilməz... Bir dəfə Günəşlə söhbətimizdə mənə " sən zirvədə olacaqsan" demişdi. O vaxt bu sözü başa düşməmişdim. İndi bilirəmki o zirvə deyəndə verdiyi dərdlərdən qəlbimdə yaranmış dağın zirvəsini nəzərdə tuturmuş. Dağ çəkib qəlbimə, amma bu dağın nə yamacı var, nə də ətəyi. Bu dağın hər yeri zirvədir...
Söhbətimizə fasilə vermək istəməsəmdə, Gecə artıq getməli idi. Bunu nə o istəmirdi, nə də mən. Amma həyatın, kainatın, ən əsası Tanrının qanunları var idi. Və Tanrı qanunları qoyarkən insanların istəklərini nəzərə almayıb. Gecə ilə vidalaşdım. Məni başa düşən, yorulmadan dinləyən yeganə varıq ilə vidalaşdım. Yatağıma girdim, yatdım. Yuxumda heçnə görmədim, sadəcə qaranlıq var idi... və ayaq səsləri eşidilirdi. Və getdikcə uzaqlaşırdı bu səs, sonra qanad səsi eşitdim.. səs yaxınlaşdı, yaxınlaşdı, sağ tərəfimdə dayandı.. Sadəcə arada çırpılırdı qanadlar. Səhər oyananda yazı masamda bir məktub gördüm. Yəqinki yenədə klubdan göndərmişdilər, sabahkı görüşün vaxtını və yerini bildirməli idilər. Hə, düz tapdım.. Ağ zərfi əlimə alanda masada bir zərfdə gördüm. Qapqara bir zərf idi. Üstünə qırmızı hərflərlə nəsə yazılmışdı. Hərflər azərbaycan əlifbasının idi, ama yazılan söz yox. "Apotamkin" yazılmışdı zərfdə. Açdım... İlk sətridə anlamadığım sözlər var idi... Sonra isə məktub başlayırdı. Salam, Fərid. Mən Gündüzəm. Dünən Gecə ilə söhbət etmişdin. Gecə ilə görüşəndəonu kefsiz gördüm. Sənə görə olduğunu dedi. Səni çox istəyib Gecə. Kömək etmək istədi. Mən sənə məktub yazmağı qərara aldım. Söhbətinizi olduğu kimi bilirəm. Günəşin soyuqluğundan danışmısan. Oğul, mənim Günəşim var, soyuqda deyil... Amma buda fəsillərdən asılıdır. Səncə Günəşlə birlikdə olub soyuqluğunu hiss etmək yaxşıdı, yoxsa uzaqdan onu seyr edib, sadəcə görüntüsünü sevmək? Yəni Günəşə fikir verməsən. Səmanda yeni Günəş peyda olub