Mən
Mən sanki heç kimin tanımadığı bir yerdə,
tənha yaşayam bir insanam.. Tənha deyiləm,
dostlarım çoxdu.. Amma niyəsə mən heç vaxt
onlarla bir düşünməmişəm, bir zövqdə
olmamışam.. Hərdən fikirləşirəm, elə bil başqa
dünyanın insanıyam.. Biraz qapalı, aqresiv, heç
kimi özünə yaxın buraxmayan və hər şeyi
ürəyimə qoyub daxildən məhv olan insan..
Susqunluq içində özümü boğuram. Mən mən
olduğum mənin qatiliyəm.Geriyə gətirə
bilməyəcəyim peşmançılıqlar içində bir
səhvəm..
Sevgim
Bəzən baxıram ətrafıma.. Necədə süni və
soyuqdu insanlar..Hərdən bezirəm, həmişə
eyniliklərlə yaşamağa. Bir gün qarşıma biri
çıxacaq. Tam mənim kimi, özünü ən güclü kimi
göstərib, əslində ən zəif olan insan.. Hər
yuxudan duranda yanımda tam məni ifadə edən
birini görmək.. Yanağıma toxunanda nəfəsini
hiss etsəm..Sonra birdən evi dağıtmağa başlasa
və dayanıb birdən gözlərimin içinə baxsa.. Biraz
qarışıq baxsa, biraz sevgi, biraz hər şeydən
bezmiş kimi, biraz da sanki indi ağlayacaqmış
kimi.. Təkcə mənə elə baxsa.
Həyatım
Hərdən dururam aynanın qabağında, elədiyim
səhvləri durub üzümə deyirəm. Sonra
başlayıram ağlamağa.. Niyə mən beləyəm? Heç
kimi səmimi bilmirəm.. Yada hələki səmimi insan
görməmişəm. Çünki hələ başlanğıcdayam. Biri
gələr üzünə gülər, sonra gedər arxanca çirkin
dilini işə salar və danışar. Bu ən iyrənc pislikdir.
Fikirləşirəm, insan bu qədər iyərnc ola bilərmiki?
Ürəyim başqa, ağlım başqa.. Luna Park
kimiyəm.. Biraz qorxuluyam, biraz əyləcəli..
Amma tam olaraq necəyəm bilmirəm..