azacıq aşağı olan açıq şabalıdı saçlarını hündürdən yığmışdı. Nəsə bir xoşluq duyulurdu simasında ki, ona baxanlara məhrəm görünürdü. Gözlərini geniş açırdı və uzun kirpikləri bu zaman düz qaşlarına çatırdı. Ağ, yumru sifəti, zərif dodaqları vardı. İçəri girib bir anlıq duruxdu, geri döndü.Eldar təəccübləndi:
−Nə oldu qızım?
−Əleyhqazı unutmuşam.
Eldar ürəkdən güldü. Hərdən qızı zarafatı da elə edirdi ki, bilmək olmurdu ciddidir, ya yox.
−Ay şeytan, otağımda da çəkməyim deyirsən?
Maya döndü:
−Məndən olsa, heç ümumiyyətlə çəkmə.
Eldar məzəmmətlə:
−Ooo, çox çətin şey istədin sən.
Maya incə dodaqlarını azacıq büzüb, sol qaşını qaldırdı:
−Axı özün deyirdin ki, hər şey insanın özündən asılıdır.
−Düzdür qızım, amma elə şeylər var ki, onların əziyyətindən qorxub cəhd eləmirik. Heç fikirləşmisən?
−Amma mənim atam heç bir əziyyətdən qorxmur, heç nədən qorxmur, düzdür? - arxa tərəfdən stula yaxınlaşıb, atasının boynunu qucaqladı. Eldar ciddiləşdi:
−Yox qızım, səhv edirsən. Dünyada elə adam yoxdur ki, nədənsə qorxmasın.
−Dəlilərdən başqa. - Maya düzəliş etdi.
Ata gülümsədi:
−Dəlilərdən başqa... Onlardan da qorxanı var, niyə yoxdur ki? Qorxu elə bir hisdir ki, insan övladı doğulandan onunladır.
−Bəs sən nədən qorxursan? – qızı gözlənilmədən soruşdu.
Eldar azacıq susdu, sonra qızının saçını tumarladı:
−Mən? Mən çox şeydən. Sevdiklərimi itirməkdən, tək qalmaqdan, günah etməkdən, hörmət itirməkdən, çox, çox şeydən...
Maya atasını qucaqladı:
−Sən heç vaxt tək qalmayacaqsan. Həmişə bizimlə olacaqsan! Amma ən əsasını unutdum.
Eldar qızının alınana dağılmış saçını arxaya sığalladı:
−Nəyi qızım?
−Allahdan qorxduğunu! Ən birinci ondan.
Eldar başını buladı:
−Yox qızım, mən Allahdan qorxmuram.
Maya heyrətlə atasını süzdü:
−Ata, nə danışırsan?
Eldar dalğınlıqla gülümsədi:
−Qızım, Allahdan yox, onun qəzəbindən qorxmaq lazımdır. İnsan qorxduğunu sevə bilməz. Allah çox mehriban, rəhmlidir, mərhəmətlidir. O öz bəndələrini