Muharibede 2 can dostu ciyin-ciyine vuruwur. Biri Murad o biri Nihad. Bu zaman Murad Nihadin qan icinde yere yıxıldıgını gordu. Komandan her kese geri cekilmek emri verir. Murad tez komandirin yanına gelir ve deyir: Yoldaw Komandir icaze verin gedim dostumu getirim. Komandir deyir: Deli olmusan?! Getmeye deymez. Dostun delik-desik olub, belke de olub. Oz heyatını tehlukeye atma! Esger israr edirdi, sonra komandir esebleserek deyir: Yaxsi, get. Esger gedir ve gulleler altindan nece olursa yaralanmis dostunu yıxıldıgı yerden getire bilir. Birlikde qayıtsalar da dostu olur. Komandir esgere deyir: Sene deymez demisdim. Dostun sonda oldu, oz heyatını bos yere tehlukeye atdın, deyerdi buna? Esger deyir: Deyerdi, komandir, deyerdi. Men onu getirende o hele olmemisdi. Onun son sozleri menim ucun dunyaya deyerdi. Komondir dedi: Son sozu ne oldu? Esger hıcqıraraq agladi ve dostunun son sozlerini tekrarladı: MURAD, GELECEYİNİ BİLİRDİM…