a buruldular. Boyuk qastronomun bezekli vitrinlerinin qarsisindan kecende Ekrem ne gorduse, Yeganeden uzr isteyib biranliga ondan ayrildi ve becid addimlarla geri qayitdi. Sekinin qiraginda qoydugu kicik sebetde ag, qirmizi, cehrayi qizilgul satan calpapaq kisiye yaxinlasdi.

- Emican, neceyedir bunlarin biri?

- Ogul, senincun hovayi, - deye gulsatan kisi zarafat elemeye adam axtarirmis kimi qivraq sesle ele berkden dillendi ki, Yegane gulmekden ozunu gucle saxladi. - Bohasine bir kopuk pul vermemisem. Nerdaranda heyetciyezimden dermisem. Gotur, desgiresiynen peskesdur sene.

Ekrem, gullerin her renginden uc-dordunu ayirib ona bir qirmizi otuzluq uzatdi.

- Al, cix haqqini.

- Ade, beyaq dedim ki, hovayidur, dayi bu uzadirsan mene? - Kisi pulu qara setin penceyinin dosh cibine basib, sebetde qalan gulleri de destesleyerek Ekremin qucagina durtdu. - Halal xoshun! Bulari de apar, dayi men mehtel olmiyim. - O, qiraqda dayanmish Yeganeye ishare ile elave etdi. - Bir de, adam helencik ceyran qiza canini da peshkesh eler...

Ekremin danismaga basqa sozu qalmadi:

- Sag ol.

- Bele, öyun abadan! Cibuve min bereket! - deye kisi bosh sebetini goturub elinde yellede-yellede axsam gezintisine axishan adamlarin arasinda gozden itdi.

- Buyurun, Yegane xanim! - Ekrem qiza yetiscek, gulleri ona uzatdi. - O gun olsun sehnede ulduz kimi parlayasiniz. Ayri ne deyim...

Yegane sevincini gizlede bilmedi:

- Siz mene lap xecalet verirsiniz... - O, tezece acilmish simuzer qonceleri sinesine sixib herislikle qoxladi; rayiheden goy, badami gozleri xumarlanib suzuldu ve derinden sine dolusu koks oturdu. - Ah!.. Ne gozeldir!

Ekremin ureyine haradansa cesaret doldu; ne vaxt qizin qulagina picildadi, ozu de bilmedi:

- Siz daha gozelsiniz...

Yegane ozunu esitmemezliye vurdu.

- Bes, hec siz demediniz, adiniz nedir?

- Adim Ekremdir.

- Danisiginizdan bele gorunur, ya shair, ya jurnalistsiniz.

- Xeyr. Adi telebeyem. Universitetde oxuyuram.

Ekrem,