Cevahir yaman zeiflemisdi. Arvad nece aylardi, ki, besteri xeste idi. Dava-derman icmekden zinhara gelmisdi.

Mecburiyyet qarsisinda qalan Ekrem, kendde yasayan dul xalasini getirib anasina baxmagi ondan xahis etmisdi. Sabah o, evlenenden sonra, dogrudan da veziyyet cetinlesecekdi. Oz isini yaxsi bilen Yeganenin ise bu cur hereket etmesi, elbette, esassiz deyildi. Bacisi, Cavahirin yanindan getseydi, qadinin eziyyetini cekmek onun ohdesine dushecekdi. Ustelik toy gecesindeki peshmanciliqdan sonra rusvay halda geri qaytarilacagini da gozunun qabagina getirmisdi. Ona gore de Yegane oglani dile tutub, oz otagina getirmeye mutleq razi salmali idi. Ekrem meettel qalmisdi, ne deyeydi? Lakin bu tereddud uzun cekmedi, her shey qizin qabaqcadan dushunduyu kimi oldu ...

Bir seher ehvalinin fenalashdigini duyan Cavahir oglunu cagirtdirib carpayisinin boyrunde oturtdu ve...rahatliqla can verib, kecindi...

Arvadin hele qirxi cixmamishdi ki, mudhish bir xeber ildirim sureti ile alemi burudu; qanli muharibe bashlanmishdi!

Yashidlari kimi Ekremi de herbi komissarliga cagirdilar. Yegane agladi, taleyinden shikayetlendi:

- Men bextiqara bu dunyada bir ag gun gormedim...

Ekrem ona teskinlik vermeye soz tapmadi.

- Olacaga care yoxdur, - dedi. Hemin axsam Yegane cox qeribe bir teklif ireli surdu:

- Meni sevirsense, getme, Ekrem can! Odun, alovun icine girme!.. Men adam taparam, seni saxlatdiraram...

- Sen ne danisirsan, ay qiz? Deli olmusan, nedir?!.

- Sozume qulaq as... Pul barede fikirlesirsense, onu da ozum duzelderem. Ne qeder isteseler, vererik, sen getmezsen, menim yanimda qalarsan...

Ekrem aci istehza ile gulumsedi:

- Yegane, gorunur, biz hele bir-birimizi yaxsi tanimiriq. Eger gunahina goz yumub seni bakire qiz kimi qebul etmisemse, bu, hec de o demek deyil ki, men qeyretsizem! Bilsem gunu sabah oleceyem, yene getmeliyem!...

Zifaf gecesinden sonra Ekrem Yegane ile uzulushmeyi qet etmishdi. Eshqine temiz qelble baglandigi bir qiz onu