Mən səni sevirəm...Bu sözü səndən eŞitmək necə
də xoŞdur. Qaranlıq gecə, narın yağıŞ yağır, həzin
musiqi səslənir..və sənin pıçıltın: mən səni
sevirəm!!!
O gecənin üstündən illər keçib, yenə həmin məkan,
yenə həmin qaranlıq gecə, yenə yağıŞ, yenə həminki həzin musiqi... heç nə dəyiŞməyib o
gecədən.. bircə sən yoxsan.. indi mən tək dayanıb
bu mənzərəni seyr edirəm.. sənin pıçıltınsa
qulaqımda səslənir.. Xəyalın məni lap uzaqlara aparır. Səninlə ilk
görüŞümüz, səninlə getdiyimiz küçələr, səninlə
keçirdiyim hər dəqiqə bir kino kimi gözümdə
canlanır..
Yanağıma axan göz yaŞları fikrimdə canlandırdığım
xəyallarımı qarıŞdırmaq istəyir.. tez-tez göz yaŞlarımı silirəm ki mənə mane olmasınlar.. Əsən
sərin meh üzümə toxunduqca sənin əllərinin
üzümə toxunduqunu hiss edirəm.. Sənin ruhunu
hiss edirəm, sənin nəfəsini hiss edirəm.. SƏNİ hiss
edirəm. Sanki hər tərəfdən əhatəyə alıb məni
nədənsə qorumaq istəyirsən.. Sənsiz nəfəs ala bilmərəm deyirdin mənə.. necə də qəribədir.. indi
biz ikimiz də eyni Şəhərdə nəfəs alırıq.. nəfəslərimiz
bir-birinə qovuŞurmu görəsən? Səni çox
özləyirəm… İndi hardasan .. kiminləsən.. məni heç
yadına salırsanmı?? Yoxsa artıq həmin səhifəni
birdəfəlik çevirmisən? Bilmirəm artıq heç nə bilmirəm..Suallar elə hey dolanır baŞımda… Niyə?
Nə üçün? Səbəbi nə idi səssiz gediŞin? Bəlkə də heç
vaxt bilməyəcəyəm ömürlük qaranlıq qalacaq
mənə.. amma bircə onu bilirəm ki, sən məni
sevirdin.. o baxıŞlar, o hisslər, o sözlər, o yuxusuz
gecələr yalan ola bilməzdi… Bəlkə də səni günahsız yerə mühakimə edirəm… bəlkə də elə bir səbəbin
var idi ki mən özüm sənə get deyəcəkdim.. amma
məni Şübhələrlə baŞ-baŞa qoyub getməyini
bağıŞlaya bilmirəm.. Necə də qəribədir “bağıŞlaya
bilmirəm”... elə indicə qarŞıma çıxıb mənə
“bağıŞla” desən hər Şeyi unudub səni bağıŞlayaram..
Bir səs məni real həyata qaytardı.. xəyal dünyamdan
yenidən gerçək həyata qovuŞdum… Bu səs
körpəmin səsi idi..Həmin yerə indi körpəmlə
gəlirəm… Sənin adını daŞıyan körpəmlə!