Sən insanlara qayğı göstrədikcə insanlar
səndən qayğını əsirgəyərlər.Yalnız
qalmağa həsrət qalarsan.
Fikirlərini əlindən alarlar, səni kor saxlarlar.
Baxışlarında bir ögeylik, çiyinlərində onu
daşımaqdan imtana etdiyin anda səni
yıxacaq qədər böyük yük...
Bəzən ağrıyan qəlbinin sancıları xoş gələr.
Hiss etdiyin bu ağrı sənin var olduğunu
söyləyər. Həyatda səni heç nəyin xoşbəxt
etmədiyi qədər o ağrı xoşbəxt edər. Və
bəlkə də sən hər kəsdən gizlin sadəcə orda
yaşamağı bacarırsan.
Getsin istərsən hər kəs səndən bir şəhər
uzağa...
Qatil olmaq istərsən... qətlə yetirmək
istərsən yaşamağa haqqı olmayan şeytan
üzlüləri arxanda tək bir iz buraxmadan...
çıxarkən qapıdan hirslə, sevincin qarışıq
gülərsən...
İstəyini boğ içində... sərhərdini aş dağların,
zəbt et ucalığını...Hər şeyi sadəcə ALLAH
yaratdı deyə baxıb xoş olar balaca qəlbin.
Təbəssümü gözlrinə əks olunur məsum
gülücüklərlə...
Məlhəmini heç kəsin açmadığı məhrəm
qəlbinə yaxınlaşana qalxan tutub, qilinc
çəkməyə başlarsan...
Həsrət çəkdiyin yerlər səndən hesab
sorarcasına bağırarlar...
Elə bir şeydir ki, bu yaşadığın hər anın
arxasından boylanaraq uzanarsan geriyə
doğru..
..Yuvasına şalban daşıyan qarışqalar, daim
artıqlara tamah salan qarğalardan daha
qururludurlar.
Təsadüflər səndən kənar qaçar. Sən hər
şeyin arxasında bir məntiq, bir məqsəd, bir
səbəb, bir vurğu axtararsan. Gülüşlərin
səhnədə oynayan aktrisadan daha sünidir.
Qərarsızlığının sonunda qalibiyyət
axtararsan.
Seçimlərin yalnış deyil, amma doğrultmaz
səni. Məqsədlər yarı yolda qalar...Sadəcə bir
"!" gəlişini gözlərsən...