qalsa mənə heç maraqlı deyildi onlar nə danışıb,o necə biridi? “Xala xatirin qalmasın” deyə sörüşürdüm.


-Könül ələ salma məni.Pis oğlan deyil amma çox ciddi birinə bənzəyir.
-hə Allah xoşbəxt etsin.
-sən nə maraqsız qızsan adam bir soruşar ki nə danışdınız?
-soruşdum axı,yaxşı nə danışdınız.
-səndən danışdıq,gedəndən gələnə kimi səndən danışdı mənə.
-nə ?Məndən niyə?
-niyə mənə onu tanıdığını deməmişdin?
-mən onu tanımıram,yəni yayda bir qəza baş vermişdi elə tanımışdım,amma onun Nigar xalanın oğlu olduğunu bilmirdim.Yadındadırsa mən heç vaxt onun səndə olan şəkillərinə baxmamışam.
-sən necə qızsan hə? Onun kimi yaraşıqlı bir oğlanın üzünə necə cola tökə bilmisən?
-üzünə tökməmişəm,başından aşağı tökmüşəm.Bu nədi hamı onu tanımadan eləmədən tərifləyir.Məni qatmayın özünüz bilərsiniz –deyib öz otağıma getdim.O gündən sonra Vüsalın adı bızım evdə tez-tez çəkilirdi.Bu məni qıcıqlandırırdı.Mən nə qədər çalışsamda Camalla olan münasibətim barədə mamanın fikrini dəyişdirə bilmirdim.Digər tərəfdən də bu çolağın yaratdığı “ideal yeznə” obrazı mənə mane olurdu.
Qış sesiyası başlamışdı.Bizim evdə isə hələdə Vüsal “küləyi” əsməkdə davam edirdi.Nərgiz bu vaxt ərzində daha iki dəfə onunla görüşmüdü.Amma hər dəfəsində məyus qayıdırdı.Dediyinə görə hər şey qaydasında idi amma elə bil Vüsalın fikri onda deyildi.Hər necə olur olsun bir qız yanındakı insanın fikrinin onda olub olmadığını anlayar.Vüsalın bacımı belə incitməyi mənim pisimə gəlirdi.Nigar xalada əvvəlki kimi daha tez-tez gəlib getmirdi.Qəribə bir soyuqluq vardı.Hər nə qədər də hadisələrin kənarında qalmağa çalışsamda bu soyuqluğu hiss edirdim.Artıq universitetdə sonuncu semestrım başlamışdı.Fevral ayının son günlərini yaşayırdıq.Soyuq qış öz yerini bahara verməmək üçün dirənirdi.Havalar bir soyuq bir mülayim keçırdı.İlin ilk çərşənbəsi idi.Nərgiz Vüsalla görüşə getmişdi.Qayıdanda gözlərindən ağladığı bəlli olurdu.Mama da mən də onu otağa aparıb,nə baş verdiyini öyrənməyə çalışdıq.
-mama hər şey