a hamı-bütün qohumlar bizdə idi.
-Nolub niyə mənə elə baxırsız?Atam məni öz qarşısında oturtdu.
-qızım onlar evdən çıxıb gəlmək istəyəndə pilləkəndə qonşularının oğlanlarının cəsədi ilə qarşılaşıblar.Oğlan avtomobil qəzasında faciəli şəkildə ölübmüş.İki avtobusun arasında qalıb əzilib.Ona görədə geri qayıdıblar.Qızım,mənim ağıllı balam bu işdə xeyir yoxdu,biz də onlar da belə düşünür.Qorxurlar,ola bilsin ki bu iş olmadı.Atamın bu sözündən sonranı xatırlamıram Gözlərim qaraldı özümdən getmişdim.Ayılanda təcili yardım çağırdıqlarını gördüm.Onlar mənə iynə vurub getdilər.Mən danışmaq istəyirdim amma söz tapmırdım.Sözün bitdiyi an vardır deyirlər.Bax mən o anı yaşayırdım.Mən hansı günahı işlətmişdim ki bunlar başıma gəlirdi?Axı bütün günlar nə demək idi?Heç nə anlamırdım.Həyatın hissələrə ayrılmış şəkil parçası kimi idi.Əsas hissələr isə məndə deyildi.Əsas hissələr boş idi.O boşluqdakı parçaları tapsam niyə bunların baş verdiyini anlayacaqdım.Aradan üç gün keçmişdi Camal zəng vurdu.Biz adi şeylərdən danışdıq,nə o nəsə dedi nə də mən soruşdum.Bu belə iki həftə davam etdi.Artıq Avqust ayı idi.Günel məni keçən il suvener aldığımız yerə gətirmişdi.Bu dəfə o Elnura hədiyyə alırdı.Deyirlər tarıx təkrarlanır,yox əslində hadisələr təkrarlanır.Eyni mağaza və eyni insanlar.Vüsal,Elnur,Günel və mən.Bir il əvvəli xatırlayırdım.Mən dəyişmişdim sanki,amma onlar elə əvvəlki kimi idilər.Yox deyəsən Vüsalda dəyişmişdi.Artıq onun hər sözünə bir söz qoşmurdum.Onlar oturub yemək yemək istəsələr də mən evə getmək istədiyimi deyib ayrıldım.Günel deyir mən gedəndən sonra Vüsalda gedib.Avqust ayının son günlərini yaşayırdıq.Bir gün Camal anası,atası bizə gəldilər.Bizdən isə mama atam,Nərgiz ,dayımgil oturduq.Söhbətin nədən gedəcəyi bəlli idi.Camalın atası əvvəl üzürxahlıq edib sonra fikirlərini dəyişmədiklərini dedi.Sadəcə təmtəraqlı nişan istəmirlidər.Ona görədə elə indi üzüklərin taxılmağını istəyirdilər.Atam tərəddüd edirdi,anam atana göz qaş edib mətbəxə çağırdı.On beş dəqiqədən sonra