Herden ele sehvlerimiz ve ya sehv dusuncelerimiz olur. Duzdu sehvsiz insan olmur amma.. Bes bu sehvleri nece duzeldek ki,bir birimizden sonra utanmayaq? Sizlere maraqli ve lazimli hekaye teqdim edirem Bir gun Sah Abbas iki ruhani vezirle – Seyx Behai ve Mir Damadla gezintiye cixir. Wahin vezirleri cox agilli ve miomin olurlar. Wah bunlari yoxlamaq qerara gelir. Mir Damadin mindiyi at Seyx Behainin atindan azaciq geri qalirdi. Sah Abbas oz vezirlerini yoxlamaq ucun bu veziyetden istifade edir. Buna gore Mir Damada yaxinlasib deyir: Gorursenmi, Seyx Behai bizi saymir, ozunu bizden ustun bilir. Ona gore atini capib bizden ireli dusub. Mir Damad Saha bele cavab verir: Seyx Behaide gunah yoxdur. Onun ati, belinde bu cur alimi gezdirdiyi ucun sevincden qanad acib ucur, ona gore de Seyx Behai bizden ireli kecib. Sonra Sah Abbas atini surub Seyx Behaiye catir ve ona bele soyleyir: Mir Damadi gorursenmi? Bizimle bir sirada gelmeyi ozune ar bilir. Ona gore ozunu kenara cekib, bizden arxaya qalib. Seyx Behai ise bele cavab verir: Sah sag olsun, Mir Damadin mindiyi at, onun elm ve exlaqinin agirligindan geri qalir. Gorun, Mir Damadin ati ne boyuklukde bir alimin yukunu cekir. Ona gore hec teeccublu deyil ki, onun ati bizimkinden geri qalir. Sah Abbas basa dusur ki, vezirlerin urekleri de elmleri qeder boyukdur! Odur ki momin kes gerek butun insanlar baresinde gozel fikirde, gozel sui zende ola. Qeybetini etmeye. Ozune reva bilmediyni momin qardawina da reva bilmeye. Allah bizleri qelbi paklardan etsin! Amin!