sadəcə qudoq səsləri idi.Mənim telefon əlimdən düşdü.Nərgiz yanımda dayanmışdı.Mən yığılırdım o məni tutdu.Üzümə zəif sillələr vururdu.
-Könül Könül özünə gəl.O sənə nə dedi Könül sənləyəm?
-Nərgiz o mənə inanmadı.Mənə inanmadı Nərgiz,düşünür ki məni qəbul etsə ona söyəcəklər.Yenə hıçqırıqlar yenə göz yaşları.Bu dəfə səsimə mama da gəldi.O məni qucaqlamaq istəyəndə Nərgiz qoymadı.
-yox mama yaxın getmə ona.Yazıq qızın başına gələnlərdə sənində az payın yoxdu.Rahat burax qoy ürəyini boşaltsın.Mən Nərgizi qucaqlayıb ağlayırdım.Aradan bir ay keçmışdı.Günel neçə dəfə zəng vursada cavab vermirdim.Mən hələdə başıma gətirilən bu işləri həzm edə bilmirdim.Necə həzm edərdim axı?Bu bir ayda ancaq Nərgizlə və Nahidlə danışırdım.Mənə elə gəlirdi Nərgizi yeni-yeni tanımağa başlamışam.Sanki illərlə bir evdə yaşadığım bacım Nərgiz bu qız deyildi.Onun mənim qayğıma qalmağı mənə çox xoş idi.Bu vaxt ərzində o mənə daim dəstək olduğunu sübut etmişdi.Mən ağlayanda dərdimi danışanda o məni dinləyər çox ağıllı məsləhətlər verərdi.Bir gün mən qonaq otağında sakit oturmuşdum.Otağımızda ortaq istifadə etdiyimiz balaca şkaf vardı.Nərgiz şkaf səliqəyə salırdı.birdən o həyəcanlı səslə məni səslədi.
-nolub bacı?
-Könül lenti sənə deməyi unutmuşam.İcazəsiz sənin lentini oxumuşdum yadımdaydı sənə deyim.Mən yaxınlaşıb lenti ondan aldım.
-Bilirəm bacı narahat olma.Vüsal orda yazdıqlarını öz dili ilə dedi.Nərgiz otaqdan çıxandan sonra mən lenti oxudum.Vüsal yuxusunu yazmışdı.Ən axırda da “Sən mənim qismətimsən mən qismətimdən raziyam S...S....”.Üzümdə gülüş yaranmışdı.O son sözləri yazmağa utanmış,baş hərflərini yazmışdı.
Bir gün Günel bizə gəldi.Qapını ona mən açdım.O olduğunu görəndə təccüblənmışdım.
-qabı ağzında danışaq?Bəlkə içəri keçım.
-keç buyur.Mən qəsdən ona xoş gəldin etmirdim.Ona hələdə hirsli idim.Günel birbaş Nərgizlə mənim otağıma getdi.O əvvəllərdə bir neçə gecə bizdə qalmışdı.Evdə Nərgizlə mən idim.Nərgiz Günellə mehriban görüşüb bizi tək qoymaq üçün otaqdan çıxmaq