q istəyirdi ki,Günel qalmağını istədi.Günel mənim çarpayımda əyləşdı.Bir nöqtəyə baxırdı.Sanki indi nə deyəcəklərini düşünürdü.
-Könül mənə iki gün sonra elçı gəlir.Mən yenə maraq və təccüblə baxırdım.Düzdü o Elnurla görüşürdü ancaq bu sözü elə demişdi ki, mənə elə gəldi bir başqa adam elçı çıxıb.
-nə gözəl bəy kimlərdəndi?
-Elnurdu.Biz “həri”ylə “nişan”ı bir edəcəyik,bizim evdə.Günelgil həyət evındə qalırdılar.Məndə onlarda az qalmamışdım.Böyük bir zalları vardı.Eyni anda otuz qırx adam stol arxasında əyləşə bilərdi.Əvvəllər olsaydı Günelin boynuna sarılar,öpüb,qucaqlayar,ürəkdən təbrik edərdim.İndidə təbrik edirdim onun adına sevinirdim,amma ürəyimdə.Mən hələdə onu bağışlaya bilmirdim.İnsanın ən yaxınları tərəfindən vurulması acınacaqlı bir haldı.Nərgiz mənim hərəkət etmədiyimi görüb özü tərpəndi.Güneli öpüb təbrik etdi.Günel mənim hərəkətimə pis olmuşdu.
-sən məni təbrik etməyəcəksən Könüş?Gözləri dolmuşdu Günelin.Toxunsam ağlayacaqdı.Mən ayağa qalxıb pəncərəyə tərəf getdiyim qısa zaman ərzində Günellə necə tanış olduğumuzu,birlikdə keçırdıyımız acılı-şirinli günlərimizi bir kinolent kimi gözlərim önündən keçırdım.Arxaya dönüb qollarımı açdım.O mənə yaxınlaşdı,mənim boynuma sarılıb hönkürə-hönkürə ağlayırdı.Elə mənimdə göz yaşlarım sözümə baxmırdı.Nərgizi isə heç demirəm,bu qız lap sulugöz imiş.
-Könül mənim həyatımın ən gözəl günlərindən biridir iki gün sonra,mən istəyirəm ki,səndə yanımda olasan,mənim sevincimə şərik olasan.Mən əlbətdə orda olmaq istəyirdim,amma...
-Günka o da gələcək?Ayyarım idi mən Vüsalı görmürdüm.Ondan heç bir xəbərim yox idi.Atam onunla da Akif dayıyla da danışırdılar.Mama ilə Nigar xalanın da münasibətləri əvvəlki halına qayırmışdı.Mən nə mamayla nə də atamla danışmadığım üçün onun haqda heç nə bilmirdim.Nərgiz isə mənə pis olmasın deyə heç nə demirdi.Yalnız Nahidin əlində bir oyuncaq var idi deyirdi Vüsal alıb.Məndə elə hey Nahidə deyirdim ki,sən artıq balaca uşaq deyilsən at o oyuncağı neynirsən?O isə öz işində idi.Uşaq ki