qoymur bir işdə kömək edim.
-gəlinini çox istəyirdə,çox oturma orda hava soyuqdu dur get evə yaxşı?Axşam yenə zəng vuracam danışarıq,hələlik.Vüsalla sağollaşandan sonra mən evə getdim.Axşam o zəng vurmadı yenə içim-içimi yeyirdi ki,görəsən nə oldu.Səhər günorta zəng vurdu.Dediki hər şey qaydasındadı.Vüqarı buraxıblar özüdə sabah axşama qayıdırdı.Nəhayətki o qayıdırdı.Biz Nigar xalayla bərabər onun ən çox sevdiyi yeməkləri hazırlayıb,gözəl bir süfrə açıb onu gözləyirdik.Bu arada atamgil narahat olmuşdular ki,Vüsal təzə gəlini atasıgilin yanında qoyub gedib,ona görə onlarıda çağırmışdıq.Vüsal qapıdan girən kimi hamı ilə görüşdü.O atasıgilə Vüqarın “qəhrəmanlığı” barədə demədi,istəmirdi narahat olsunlar,həndə Akif dayı şəkər xəstəsi idi, ona həyəcanlamaq olmazdı.Axşam düşmüşdü,biz mamagili yola salanda Nərgiz ayaqüstü mənə yenə öyüd nəsihətlərini verdi.Atamgili yola salandan sonra süfrəni yığışdırdıq,Nigar xalayla Akif dayı çox yorulmuşdular ona görədə erkəndən öz otaqlarına getdilər.Mən qabları yuyurdum Vüsal isə qapının ağzında mənə baxırdı,o mənə yaxın gəlmirdi.Vüsalın bu dərəcədə sözünün ağası olması məni əsəbləşdirirdi.Deyəsən Nərgizin nəsihətlərinə əməl edib özüm ona yaxınlaşmalı olacaqdım.Biz öz evimizə getmək istəsək də qaynatam qoymamışdı,səhər gedərsiz demişdi.Ona görə də bu gecəni eyni otaqda mənim qaldığım otaqda qalacaqdıq.İşlərimi bitirəndən sonra otağa gəldim,o da arxamca gəldi.Otaqdakı çarpayı bir nəfərlik olsa da böyük idi,Vüsal uzun iri cüssəli olduğuna görə onun ölçüsünə almışdılar.O sözlü adamlar kimi otağın içində o baş bu başa gedib gəlirdi.Mən çarpayının bir küncündə əyləşib ona baxırdım,ona gülməyim gəlirdi.
-mən gedim biraz televizora baxım.O qapıdan çıxmamış mən dilləndim.
-Vüsal divan narahatdı,burda,mənim yanımda yat.O arxaya dönüb mənə baxırdı.Mən sözlərimin təsdiqi mənasında gözlərimi yumub açdım.Çarpayı həqiqətən də onun ölçüsünə idi mənə yer qalmırdı,ancaq halımdan şikayətçi deyildim.Biz ikimizdə bir-birimizə arxamızı dönmüş