ş vəziyyətdə uzanmışdıq.Onun dərindən nəfəs alıb verdiyini eşıdırdım.Eyni anda ikimizdə döndük.Bir-birimizin nəfəsini üzümüzdə hiss edirdik.Gecə lampasının işığında o mənim mən isə onun gözlərinə baxırdım.
-Könül..o mənim adını həmişəki kimi demirdi,səsi fərqli idi.Mən istəyirdim o mənə toxunsun,ilk addımı o atsın amma o heç nə etmirdi.Bir insan bu qədərmi özünə nəzarəti itirməz?Özüm ona yaxınlaşıb dodağımı dodağına toxundurdum.Bu məni ilk öpüşüm idi.Vüsal məni özünə sıxıb zərif öpüşlərlə öpürdü.O mənim üstümdə idi,mən təcrübəsiz idim.Bu hiss olunurdu.O sanki mənə öpüşməyi öyrədirdi.O dodaqlarını dodağımdan ayırdı.Onun nəfəsinin səsi duyulurdu.
-indi sən də istəyirsən hə? “hə” deməyə utanırdım.Başını tərpətdim.O yenə dodaqlarını dodaqlarıma yaxınlaşdırdı.Məni öpüb sonra yenə dodaqlarını çəkdi.
-burda olmaz mamagildən ayıbdı.O dərin nəfəs alıb danışırdı.Vüsal üstümdən qalxıb yanımda uzandı məni qucaqladı.Mən başımı onun sinəsinə qoymuşdum.Bir insan yalnız özünü aid olduğu insanın qollarında güvəndə hiss edir.O an mən özümü ona aid hiss edirdim.Günelin anası kimi ona verdiyim əzablara görə bir anlıq peşman da olmuşdum.Vüsal mənim saçımı sığallayır arada da öpürdü.
-Könül çəkdiyim bütün əzablara dəyərmiş.Elə istəyirəm ki,indi evimizdə olardıq.
-bəlkə sabah da burda qalaq?Mən istəyirdim biraz onu əsəbləşdirim.
-yox olmaz sabah evə gedirik.Sabah mənim telefonumun səsinə oyandım.Saat yeddi idi.Zəng vuran Nərgiz idi.
-alo Nərgiz nolub gecə məni yuxuda görmusən?
-Könül Nahidin sancıları çoxalıb biz təcili yardımla xəstəxanaya gedirik,deyəsən apendisinti,tez gəl.
-Nərgiz sən nə danışırsan?Sancıları çoxalıb nə deməkdi,mənə niyə deməmisiz?
-Axşamdan sancılar başlamışdı səhərə kimi uşaq qıvrıldı axırı təcili yardıma zəng vurduq.Səsimə Vüsal da oyanmışdı.
-Könül nolub kimdi zəng vuran?Mənim artıq gözlərim dolmuşsu.Vüsal telefonu mənim əlimdən alıb özü Nərgizlə danışdı.Telefonu söndürən kimi ayağa qalxdı.
-dur hazirlaş gedirik,indi ağlamaq vaxtı deyil dur tez