n qaçırılmağına necə göz yuma bilər axı?
-Çünki o məni tanıyır,bir sən tanımaq istəmirsən.Atam mənə inanmasaydı,güvənməsəydi belə etməzdi.Mən də onun gövənin boşa çıxarmayacam.Görəssən.İndi isə gey yat səhər yola çıxacayıq,səni geri qaytarıb adam kimi alacam.
-nə adam kimi hə?adamsan sən?Mənim səs tonum qalxırdı.
-səsinin tonunu qaldırma.Mənim ən qorxduğum şey onun bu təmlikli səs tonu idi.Sakıt gedib uzanıb yatdım.Qəribə işdir ki,mən də ona inanırdım.İnanırdım ki,mənə heç nə etməz,ona görə çox rahat bir şəkildə o gecəni yata bildim.Səhər oyananda o yox idi.Demək olar ki bir gün idi heç nə yemirdim çox acmışdım.Tez axşamdan qalan nə vardısa yedim.Başım yeməyə elə qarışmışdı ki,onun məni seyr etdiyini görməmişdim.Gülüş səsinə döndüm.Ağzımdakı tikəmi udub əlimi süfrədən çəkdim.
-nüş olsun.O yenə gülürdü.
-sağ ol.Tez yerimdən qalxdım.-Gedirik?
-Hə.Yol boyu heç nə danışmadıq.Tez bir zamanda bakıya çatmaq istəyirdim.Hamıya hər kəsə qarşı hirsli idim.Ən əsas da atama.O məni arxadan vurmuşdu.O an belə düşünürdüm.Artıq bakıda idik.Yol mənə tanış gəlmirdi.
-bu bizim yol deyil?
-bilirəm indi hamıyla tək-tək danışıb hesablaşmaq istəyirsən,əvvəlcə Güneldən başla.Elnurla Günel bizi gözləyirlər.
-yox məni evə apar.Eşıtmirsən evə getmək istəyirəm.
-səsini astadan çıxar bu bir,ikinci mənə əmr vermə,üçüncü onlar bizi gözləyir ora gedəcəyik.Məcbur idim evə sağ-salamat çatmaq üçün hələki o deyənlər olmalı idi.Biz gəlib çatmışdıq.Elnurgilin bağ evləri vardı.Biz ora gəlmişdik.Günel məni görəndə qucaqlamaq istədi,amma mən onu itələdim.
-sən..sözümü tamamlaya bilmədim,qəhər məni boğurdu,ağlamağa başladım.Günel yaxına gəlib məni qucaqladı.
-Könül inan belə olsun istəməzdim amma səni yola gətirmək mümkün deyildi.
-nə vaxt mənlə danışmağı yoxladınız ki,biləsiz yola gəlirəm ya yox.İndi necə olacaq hə biriniz mənə cavab versin?Başıma bu qədər işi gətirməyinizə dəydi?
-Könül..
-danışma Vüsal sən danışdın mən dinlədim.Daha danışma.İndi mən danışacam.Siz hər şeyi planlaşdırmısız