r şey
çox qarışdı.
Nə isə bir səhv baş verib. Neçə il onu tanıyırsan ?
Leyla:
- Üç il tamam olacaq. Biz həftənin cüt günləri bu
dama çıxardıq. Tək günləri işə gedərdi.
Aysel : - Mən də onunla bir ildir tanışam. Onunla tək
günlər
görüşürdüm. Cüt günlər güya işi var idi. Amma
əslində səninlə görüşürdü! O bizim ikimizi də
aldadırdı. Leyla :
- Əclaf !!! Keçən həftə demişdi ki, yeni mahnı
yazmaq istəyir adı “Aysel” . Sənin adın nədi ? Aysel
başı ilə
təsdiqlədi. Leyla dedi :
- Deməli ikimizlə də oynayırdı. Əclaf! Mən də ona görə
özümü atmaq istəyirdim. Alçaq!! Yalançı ! Fırıldaq!
Deyirdi ki, evlənəcəyik .Özü də sənin kimi qızlarla
fırlanırdı. Leyla damın ortasında oturub dizlərini
qucaqlayıb
ağlamağa başladı: - Hhh..hhh … Həmişə belə olur. Gözəl oğlanlar
sadəlöv
qızları aldadır. Necə ona inanırdım? Elə bilirdim ki,
ən
yaxşı oğlan odur. Elə bilirdim ki, sevir məni. Amma
əslində yalançının biri idi. O mənə layiq deyildi. Zibil ..Yaxşı oldu, öldün. Yaxşı oldu sənə..Məni
oyuncaq kimi oynadırdın.
Aysel də hönkürüb ağlamağa başladı. Bir anın
içində
bir illik sevgisi nifrətə çevrilmişdi. O Əliyə nifrət
edirdi. Əli ona layiq deyildi. Onu aldatmışdı. Zibil yerinə
qoymuşdu. Aysel göz yaşlarını silib ayağa qalxdı.
Sonra Leylaya baxıb dedi: - Axmaqlıq eləmə !
Özünü
atma ! O buna layiq deyil !
Sonra çantasını götürüb yavaş –yavaş pilləkənləri enməyə başladı. Addım səsləri getdikcə uzaqlaşıb
blokun sükuta qarışdı. Bir az da gözləyəndən
sonra
Leyla gözlərini silib gülməyə başladı. Bu an
telefonuna zəng gəldi. - Alo
- Alo Nərgiz , haradasan, qızım ? - Damdayam, ata . Binamızın damında.
- Nə edirsən orada ? Düş gəl evə .
- Heç , quşlara baxırdım. İndi gəlirəm.
Nərgiz telefonu bağladı. Əslində Nərgiz bu binanın
sonuncu mərtəbsində qalırdı. Hər dəfə damlarına
kimsə çıxanda evlərindəki çilçıraq əsirdi. Nərgiz bir ildən çox idi ki, eyvanlarında oturub, həmişə
damlarına çıxan iki gəncin söhbətini dinləyirdi.
Onlar
Nərgizi tanımasalar da Nərgiz