Yox idi səsi ,üzü... sözləri vardı hər biri ayrı yaralayıcı... şəkilləri vardı baxdıqca danışacağını sandığım. Yoxluğu vardı bitməz. Belə eşqə belə bir vida yaraşardı. Getdi...Bütün gedənləri xatırladaraq... getdi... ondan gözlənilən amma istənməyən bir gediş idi...gözəl bir gediş idi amma əsla təbrik edilməyəcək alqışlanmayacaq.

Bir ayrılığın ilk günü

"Səni əsla unutmayacağam" dedi. Bilirdim məni əsla unutmayacaqdı.
Vərdişlərinin dünyasında zamanla bir yerim olacaqdı.
Hər baxdığında görəcəyi axtarışdan tapacağı... amma eyni "zaman" məni unutmadığını unutduracaqdı ona.
Mən unudulmamaq deyil xatırlanmaq istəyirdim. Kimsənin bilmədiyi bir mahnı sözlərində gizli bir şəhərdə küçələrə tökülmüş sərsərilikdə bir otaqda xatırlanmaq...amma əvvəl unutmalı idi məni unudulmalıydım!

Bir ayrılığın ilk günü

Bir ayrılığın ilk günü: Hər kəs adi bir nəsnə, nəsnələr gərəksiz, dialoqlar rəsmi, hərəkətlər dözümün məhsulu... hərəkətlər nəzakətsizlik yüklü qeyri-adi və fövqəladə dalğınlıq, yamaqlı təbəssümlər...

Bir ayrılığın ilk günü

Varlığının sevgisini əks etdirməməyə çalışırdım üzümdə, lakin yoxluğunun kədəri də silinmirdə üzümdən. Ovudurdum özümü. Məni bir daha tərk edə bilməyəcəkdi.
Ondan bir daha getməyəcəkdim. Və içimə süni bir rahatlıq verirdi ayrılığının ömürümün son ayrılığı olması. Bir ayrılığın ilk günü yaşanılanların yaxşı tərəflərini xatırlada bilirdi amma irəlidəki çox günüzamandan təmizlənmiş mərhəmətsizliyiylə yalnız məni gözləyirdi!