Əllərimin sənə toxunmadığı bir dünyada yaşamaqdan, ancaq səsini eşidərək məhdud vaxtlarda xoşbəxt olmağa çalışmaqdan, bədənini və ağlını yanımda hiss edə bilməməkdən yoruldum. Qurduğum bütün xəyallar puç, heç birini reallaşdıra bilmirəm, ətrafı sularla dolu tək bir ada kimiyəm. Arada qonan quşlar olmasa, içimdə yaşayan bir nəfəs qalmayacaq. Səbr etməyi öyrənmişdim, amma bu qədəri artıq bəs edər. Daş olsaydı çatlayardı deyirəm. Sevgini yaşamaq həqiqətən çətindir. Sənin üçün bunları bacara biləcəyimə inandım, sənin üçün yaşadım, sənin üçün dözdüm bütün çətinliklərə. Amma artıq yoruldum, gücüm qalmadı...

Bu qədər yorğunluqdan sonra bir az dayanıb istirahət etmək istəyir ürəyim. Başımı çiyninə qoyub, azca nəfəsini duymaq, hətta bir ömür boyunca tökdüyüm göz yaşlarını qollarında sərbəst buraxmaq istəyirəm. İstədiklərim əslində çox sadədi, bəlkə də mənə elə gəlir. Yaşadığım çətinlikləri üstünə atmaq deyil dərdim. Tam əksidi. Bütün bunları unutmaq üçün səninlə olmaq istəyirəm. Yanğın yerinə dönən bu ürəyimi sevginlə söndürmək istəyirəm. Elə yuxusuzam gecələrdə, bilə bilməzsən. Sənsizliyin acılarından, hər gün oyandığım narahat yuxulardan yoruldum. Sən gəlsən, xoşbəxt bir yuxumun həsrətini çəkirəm.Əllərimizdən itkin gedən bu zamanın geri dönüşüdə yoxdu üstəlik, buna görədir ən çox qovuşmamaq təlaşım. Həyatımı nəzərdən keçirirəm, nə qədər təxirə salınmış ümidlərim var. Səni təxirə salınmışlar siyahısında qoymaq istəmirəm. Nə varsa yaşayaq, xoşbəxt olaq. Bəzən ağlının içinə girmək istəyirəm. Nə düşündüyünü bilmək, ürəyinin içinə sızaraq, nə hiss etdiyini anlamaq və nə etdimsə bu günə qədər hamısını ürəyindən silərək, səninlə yenidən başlamaq istəyirəm bu acı sevgimizə.

Ağlım, ruhum hamısı səndə qalmış, sənsiz həyatıma öyrəşmək çətin olmuşdur. Gördüyüm hər şey səni xatırladır mənə. Səndən ayrılmağı qəbul etsəm bəs sonra nə olar? Ağlım ayrılığı qəbul etsə də, başqa bir bədən bədənimə dəydiyi zaman, ürəyim bunu yenə xəyanət sayar. Sənə aid olmaqdan imtina etmək üçün,