isə kötüyü dənizə atım. Allah aramızda şahid və zamindir. İnşallah Rəbbim bu kötüyü dostuma çatdırar.
Tacir düşündüyü kimi də etdi. Kötüyü dənizə atdı və səmimi qəlbdən Allaha dua edib yalvardı:
Rəbbim, Sən də bilirsən ki, dostumdan borc aldım. Dostum məndən şahid və zamin istədi. Mən də " şahid və zamin olaraq allah yetər", dedim. Ancaq gəmi xarab olduğu üçün borcumu vaxtında ödəyə bilməyəcəyəm. Sən mənim zaminim olduğun üçün borcumu Sənə ödəyirəm. Nə olar, ya Rəbbi, sən də bu pulu dostuma çatdır.

Dənizə atılan kötük dənizin sularında yırğalana-yırğalana gözdən itdi. Bu əsnada borcu verən adam da hər gün limana gəlir və dostunun gəlib-gəlmədiyini soruşurdu. Sözləşdikləri gün gəlib çatdı. Adam tez limana gəldi. Dostu bu gün mütləq qayıtmalı idi. Çünki elə sözləşmişdilər. Amma nə qədər axtardısa da, dostunu tapmadı. Həm çaşmış, həm də heyrətlənmişdi. Görəsən nə olmuşdu? Dostunun başına bir işmi gəlmişdi? O nə olursa-olsun, sözünə əməl edərdi.
Bu düşüncələrlə sahil kənarında gəzərkən ayağına bir şey ilişdi. Əyilib yerə baxdı. Yerdə bir kötük vardı, üstü də azca açılmışdı. Kötüyü götürdü və içinə baxdı. Nə görsə yaxşıdır! İçində bir miqdar pul və məktub vardı. Məktubu tez açıb oxudu və onu dostunun yazdığını başa düşdü. Pulu da götürdü və Rəbbinə şükr etdi.
Bir neçə gündən sonra gəmi təmir edildi və tacir də ölkəsinə qayıtdı. Əvvəlcə borc pul aldığı dostunun yanına getdi. Göndərdiyi əmanətin dostuna çatıb-çatmadığını bilmirdi. Dostu başına gələnləri ona danışdıqda ikisinin də Allaha olan sevgi və minnətdarlıq duyğuları bir qat da