hər gün. Günahın fərqində olmaya-olmaya, elə bəzən olanda da. Yalana nifrət edirəm, amma işim bir balaca çətinə düşən kimi o, mənim ən yaxın dostuma çevrilib, vəziyyətdən çıxardıb. Mən bunlara nifrət edə-edə özüm də bu işlərlə məşğul olmuşam amma başqa birinə bunları heç vaxt bağışlamamışam. Belə keçib hamının ömür boyu hörmət etdiyi vicdanlı birinin həyatı. Amma Allahım, sən necə də böyüksən! Hər an, hər saniyə sənə (əslində elə özüm- özümə) etdiyim xəyanətimdən, danışdığım yalanlarımdan xəbərdar ola- ola yenə də məni bağışlamısan. Çünki məni Sən sevə-sevə yaratdın. Çünki sən bütün xəyanətlərdən, yalanlardan, günahlardan daha üstündəsən. Sən məni onlardan daha çox sevirsən.

Indi yenə boynu bükük sənin dərgahındayam. Günəşin qürubunu seyr edən ötməkdə olan bir gün kimi ümidsizəm. Və artıq növbəti nəfəsimin gəlib-gəlməyəcəyinə böyük şübhələrim var. O da yalnız sənə bəllidir. Bəlkə də sonuncu dəfədir ki, səndən bağışlanmaq üçün yalvarıram. Sonuncu dəfədir ki, illərimin sanki bir neçə saniyə içində keçib getdiyini görəndən sonra fani olduğuna əmin olduğum bu dünyaya baxıram. Mənim sınaq dövrüm imiş demə. Mən amma necə keçirtdim bu sınaq dövrümü?! Onu yalnız sən bilirsən, sən görürsən. Dərdlər başımdan aşır, tək- tənhayam, taqətsizəm, gücsüzəm. Yenə səndən başqa gedəcək heç kimim yoxdur. Deyirlər əsl dost çətin anın, dar günün dostudur. Qətiyyən razı deyiləm. Əsl dost elə hər anın dostudur. Sən hər anımda, hər halımla mənə dost oldun. Amma mən necə də nankor olmuşam! Mən sənə əsl dost ola bilmədim. Yaxşı günlərimdə, həyatım xoş keçəndə səndən uzaqlaşdım. Amma çətin anlarımda sənin yanına qaçdım, səndən bərk yapışdım, bu dünyamı sahmana salmağın üçün yalvardım. Hansı ki, Sən mənə dönə-dönə xəbərdarlıq etmişdin axı ki, o dünyamı bu dünyama satmayım. Amma indi dərk edirəm ki, bunu da mənə görə etmisən. Məni özünə yaxınlaşdırmaq, Sənin yeganə güc- qüvvə sahibi olmağını özümə yenidən və yenidən sübut etməyim üçün bütün çətinliklərim bir vasitə idi. Zamanı tuta