kasıb olduğunu bilib bu işə razılıq vermədilər. Beləliklə iki aşiqi bir-birindən ayırdılar. O, "bu taledir" deyib Allahın ona yazdığı tale ilə razılaşdı və üsyan etmədi. Qarşı tərəf onu kimsəsiz bilirdi. O isə bilirdi ki, kimsəsiz deyil. Onun Allahı var. Rəbbinin ona bəxş etdiyi imanı var, sevgisi var. Susdu və sakitcə həmin adamın həyatından çıxıb getdi...
Bəli... Bu həmin insan idi. Bu gün təlaşla, həyəcanla onun önündə durub danışırdı. Birdən ürəyi sancdı.Əlini qeyri ixtiyari olaraq ürəyinin üstünə qoydu. Qoca:"Nə oldu? Ürəyin ağrıdı?"- deyə soruşdu. O isə "yox" deyib ayağa qalxdı. İstəmədi yalan danışsın. Amma yalan zəli kimi yapışdı onun dilinə. Vadar etdi yalan danışmağa. Gülə-gülə, ədayla:"Hə, mən də həmişə nəvələrimlə gəlirəm. Bu gün onlar başqa yerə getdikləri üçün tək gəldim.İndi yəqin evdə məni gözləyirlər. Tələsirəm. Sağ ol, mən getdim".
Qoca:"Sabah gələcəksən?"
O:"Yox"- deyə cavab verdi.
Qoca ümid dolu baxışla yenidən: "Sabah gələcəksən?"-deyə yenidən soruşdu.
O isə "Yox" deyərək addımladı.
Qoca onun arxasınca sanki yalvarırcasına "Sabah səni burada gözləyəcəyəm". O isə:"Gəlməyəcəyəm" deyirdi. Onlar bu səda altında ayrıldılar.
Tez uzaqlaşmaq istəyirdi.Ağlayırdı. Onun göz yaşlarını qocanın görməsini istəmirdi. Evinə çatdı. Uşaq kimi sevinirdi. Rolunu yaxşı oynamışdı. Qocanı aldatmışdı. Ona ailəli olduğunu yalandan demişdi.
Bir müddət ötdü. Sıxılmağa, darıxmağa başladı. Ayıldı. Etdiyi hərəkətin yanlışlığını indi hiss etməyə başladı. O nə etmişdi? Niyə yalan danışmmışdı? Niyə qocaya deməmişdi ki, ona olan sevgisi onu Rəbbinə çatdırmışdı. O bu sevgi ilə Rəbbinə daha da yaxınlaşmış və bilmişdi ki, onun artıq bir sevgilisi var. O da ALLAHdır!
Fikrindən döndü. O, sabah yenidən ora- qocanın olduğu yerə gedib hər şeyi deyəcəkdi. Deyəcəkdi ki, səni mənimlə kasıb olduğum üçün ailə qurmağa qoymadılar. Amma insanın zənginliyi onun ürəyində olan inamdır. Ailəsi olmadığını, indiyə kimi tək yaşadığını deyəcəkdi. İşa namazını qıldı. Səhər həmin yerə