O, tək yaşayırdı. Bir otaqlı evdə. Çoxu elə bilirdi ki, bu evdə heç kim yaşamır. Bax beləcə, səssiz-səmirsiz həyat tərzi keçirirdi.
Bir gün narın yağış yağırdı. Yağışlı havada dualar da tez qəbul olunduğuna inanırdı. Çox sevincli idi. Sevinirdi, sevinirdi ki, dua edəcək. Demək olar ki, hər gün axşam namazını məsciddə qılırdı. Həmişəki kimi bu gün də namazını qılmaq üçün məscidə yollandı. Evi məscidə yaxın olduğu üçün tez çatdı. İqamədən əvvəl dua etdi. Sonra camaatla namazını qıldı. Bir qədər oturduqdan sonra harasa tələsirmiş kimi məsciddən çıxdı. Yağışlı havada dənizə baxa-baxa zikr etməyi də çox sevirdi. Dəniz kənarına gəlib, skamyanı yağışdan qoruyan bir yer tapıb, oturdu.
Qəfildən kimsə arxadan onun çiyninə toxunaraq "Bu sənsən?" deyə həyəcanla, təəccüblə soruşdu. o, duruxdu. Hələ çönüb sifətinə baxmasa da səs ona doğma gəldi. Amma yanıla bilərdi. Əmin olmaq üçün arxaya çevrilib ona sual verən adama baxdı. Bu, əlində əsa tutmuş bir qoca idi. "Yox, yox! Mən yanılmadım. Bu odu. Bu həmin o insandı. O insan ki..." Tez özünü ələ aldı. Guya bu insanı tanımadı. "Siz kimsiniz?"- deyə sual verdi.
-"Bu mənəm.Mən səni görən kimi tanıdım. Ola bilməz ki, sən məni tanımayasan. Bilirdim ki, dənizi sevirsən. Mən həmişə buraya gəlirəm. Həmişə gözlərim səni axtarır. Amma heç vaxt səni görə bilmirdim. Demək qismət bu günə imiş". Sevinc hissi ilə yaxınlıqda oynayan uşaqları göstərib "Bunlar nəvələrimdi", - dedi. Sonra da tez "Sən də nəvələrinlə gəlirsən? Onlar hardadır?"- deyə soruşdu.
Qoca elə hey danışırdı. Cavab gözləmədən sualları ard-arda verirdi. O isə sadəcə baxırdı. Nə qocanın danışdığını nə də suallarını tam eşidirdi. Bu qocanı görmək onu hələ də unuda bilmədiyi keçmişinə aparmışdı. Düz 22 yaşına...
Onun 22 yaşı vardı. Təhsil aldığı Universitetdə bir gəncə aşiq olmuşdu. Həmin gənc də onu dəlilər kimi sevirdi. Tezliklə ailə həyatı quracaqdılar. Amma, amma... Sevdiyi insanın valideyinləri onun haralı, kimlərdən olması ilə maraqlandı. Nəticədə onun kimsəsiz və