Günahkar bir adam idi.Oyaq gəzməzdi.Bütün kənd camaatı bezmişdi adamdan.Ölsə də xilas olsaq" deyirdilər.Bir arvadı vardı adamın, bir də özü.Heç uşaqları olmamışdı. Kənd camaatı belə bir adamın uşağının olmadığına məmnun idi. Qadın isə adamın halına kədərlənsə də səs çıxara bilmirdi. Otuz ildir evli idilər. Döyərdi, söyərdi, hər gün biriylə dava edərdi. Amma əri idi, evinin kişisi idi. Adam xeyli qocalmışdı.Öskürək yuxusunu bölür,iki pillə nərdivan çıxsa təngnəfəs qalır, titrəyən əlləriylə siqareti qucaqlayırdı.Xeyli zəifləmiş, onsuz da qısa olan boyuyla bir uşaq kimi görünürdü.Qadın əllərini açıb dualar edir,«Adamın halı bir az düzəlsin» deyə yalvarırdı Allaha…Adam bir səhər evdən çıxdı. Lakin axşam oldu dönmədi. Dan yeri ağararkən qadın axtarışa çıxdı ərini. Kim bilir harada içib qalmışdı.

Kəndin üst tərəfindəki bulağın başına getdi əvvəl,orada axtardı amma tapa bilmədi. Yaxındakı bağları, bostanları axtardı.Kəndin dörd bir tərəfinə baxdı, yox idi.«Evə gəlib bəlkə» deyərək qaçaraq geri gəldi.Xeyr, dönməmişdi. Günəş batmaq üzrə idi.Tələsik bir dəstəmaz alıb, namaz qılmağa başladı.Duası bitmək üzrə idi ki, qapının döyüldüyünü eşitdi.Öskürür, əliylə sinəsini işarə edirdi.Qadın qoluna girdi ərinin, güc bəla ilə içəri apardı. Uzandı adam. Arvadının üzünə baxdı. Ağlayırdı. Adam «Haqqını halal et deyəcəkdi...Sözünün sonunu gətirə bilmədi,Başı yastığa düşdü.Ölmüşdü…Qadın, ərinin başında çox ağlayıb fəryad etdi. Bir az özünə gəlincə gözlərini sildi.Qalxdı, mollanın evinə getdi.

-Molla … deyə bildi hıçqıraraq… Bizimki… Söyləyə bilmirdi, amma molla vəziyyəti anlamışdı. Qadının üzünə baxdı, „Kəndli nə deyər“ deyə düşündü, tərəddüd etdi…

-O adam, bir dəfə belə məscidin qapısından içəri girmədi, dəfn etmərəm onun cənazəsini» deyərək bağladı qapını.Qüssələndi qadın.«Hara gedim, nə edim» deyə düşündü. Heç kimi yox idi ki…Çarəsiz, evə döndü.Yudu ərinin cənazəsini, sandıqdan çıxardığı ağ bir,əskiyə büktü.Çiyninə aldı, qəbiristanlığın yolunu