yatsa, boynundakı əhəng sərtləşər, pisləşər" dedi. «Hər gecə yuxusunu bölüb oyanmalı,gəzməlidir» dedi. Həkimin dediklərinə çox fikir vermədi.Məni də dinləmədi.O günlərdə təsadüf, bu çiçək qurumağa başladı. Mən ona: "Çiçəyi gecələr sularsan tezliklə əvvəlki vəziyyətinə qayıdar" dedim. Əhd elədi… Hər gecə oyandı və onu suladı. O sevdiyim qadını, balası bildiyi çiçəkləri sularken seyr etdim. Hər gecə, o çiçək mən oldum sanki… dedi adam.

O yaşdakı bir adamdan gözlənilməyəcək ifadələrlə ...

— Hər gecə, o yatdıqdan sonra oyandım. Dibçəkdəki suyu boşaltdım. Çünki ,sədəf, gecə sulanmağı sevməz, hakim bəy… Keçən gecə də… qocalıq… Mən də oyana bilmədim. Oyandıra bilmədim… Çiçək susuz qalardı amma,Fatiməmin boynu yenə ağrıya bilərdi… Özümü günahkar hiss etdim… Heç nə deyə bilmədim...

O anda jurnalistlər daxil, məhkəmə zalındakı hər kəs ağlayırdı .Ertəsi gün qəzetlər «Sədəf susuz qaldı » deyə sadəcə məhkəmənin nəticəsini yazdılar.



Sevgidə alicənab, amma sevdiklərimizin qəlbini qırmaqda olduqca xəsis olaq!