Məhkəmə zalında, səksən yaşlarındakı qoca cütlüyün vəziyyəti ürək acısıydı… Adam inadçı baxışlarla, susqun nənənin ağlamaqdan yaxşıca çuxurlaşmış gözlərini süzürdü. Hakim tox səsiylə, yaşlı qadına:

— Danış xala, niyə boşanmaq istəyirsən?

Yaşlı qadın, dərin bir nəfəs aldıqdan sonra, qısılmış səsiylə danışmağa başladı:

— Bu insan məni 50 ildir bezdirib həyatdan…

Sonra uzunca bir səssizlik hakim oldu, məhkəmə zalında… Səssizlik, bu cür xəbərləri hər gün başlıq edən jurnalistlərdən birinin flaşı ilə pozuldu… Kim bilir necə bir başlıq yazacaqdılar, yaşanmış 50 ilin ardından? Çox sayda jurnalist izləyirdi iddianı… Qadın nələr deyəcəkdi? Hər kəs, onu dinləyirdi… Yaşlı qadının gözləri doldu və davam etdi:

— Bizim bir sədəf çiçəyi vardı, çox sevdiyim… O bilməz… 50 il əvvəl idi… O çiçəyi mənə verdiyi çiçəklər arasından qopardığım bir yarpağı toxumlamış, elə böyütmüşdüm. Övladımız olmadı onları balam bildim. Bir müddət sonra çiçək qurumağa başladı. O zaman əhd etdim. Hər gecə günəş doğmadan əvvəl, bir qab suyla sulayacağam ​​onu deyə… Bu sədəf çiçəyi üçün xeyirlidir deyərdilər… 50 il oldu, bu insan bir gecə qalxıb bir dəfə də bu çiçəyi mən sulayım demədi. Taa ki keçən gecəyə qədər… O gecə çox yorulmuşdum.Oyana bilməmişəm… Mən, belə bir adamla 50 il keçirdim. Həyatımı, ümidimi, hər şeyimi verdim. Ondan heç bir şey görmədim. Bir dəfə də olsun, mənim etdiyim vəzifələrdən birini etməsini gözlədim. Onsuz daha yaxşıyam, and içərəm.

Hakim qoca adama dönərək:

— Deyəcəyin bir şey varmı, ata? dedi.

Yaşlı adam çəliklə çətinliklə getdi kürsüyə, o ana qədər günahlandırılmış olmanın utanğaçlığını hiss etdirən üz ifadəsiylə, hakimə döndü.Tək tək danışdı:

— Əsgərliyimi Reisicumhur köşkündə bağban olaraq etdim. O bağçanın gözəl görünməsi üçün bütün gücümlə çalışdım. Fatiməmi də orada tanıdım. Sədəfi də… Ona ən gözəl çiçəklərdən buket verdim. Yeni evləndiyimizdə, boyun ağrısı səbəbiylə, onu həkimə apardım. Həkim "Çox uzun müddət oyanmadan