ox utanmishdi.Heyatinda ilk defe idi ki,bir oxucusunun qollarinda yuxuya qalmishdi.Celd üzüne tökülen saçlari eli ile kenara iteledi.Heyecanini bogmaga çalisharaq:
-Mikayil...Men artiq gedim...
Mikayil qorxaraq:
-Siz daha mene kitab oxumayacaqsiz?
Aida Mikayili süzüb:
-Elbette ki,yox.Bu ne sualdi ki? Oxuyacagam.Men sene söz vermishem axi...Günortadan sonra hemishe görüshdüyümüz kafede görüsherik.
Mikayilla sagollashib,üst-bashini düzelde-düzelde evden çixdi.Mikayil ise hele de bu gözelin saçlarinin bihushedici etrinden xilas ola bilmemishdi...
Aida kafeye daxil olub gözüyle masalari axtardi.Mikayilin oturdugu masaya dogru ireliledi.Gülümseyerek:
-Yeniden salam...Xosh gördük
Mikayil heyecandan eli-ayagina dolasharaq:
-Salam.Xosh geldin...
Aida 2 tünd qehve sifarish etdi.Biraz hal-ehval tutub,stolun üzerindeki kitabi götürdü.Barmaginin ucuyla kitabi vereqlemeye bashladi,hekayeni qaldigi yerden davam etdirdi:
"Gülya bu möhteshem villada özünü çox yalqiz hiss edirdi.Eli bey ona qarshi mehriban ve qaygikesh davransa da oglu Ayaz Gülyani narahat edirdi.Ayazin aci atmacalari ve kobud hereketleri Gülyanin xetrine deyirdi.Eslinde o Ayazi yaxshi basha düshürdü.Bu 27 yashindaki oglanin birden-bire özünden 7 yash balaca ögey anasi olmushdu.Anasi Sevdanin ölümünden sonra atasi ona ögey ana getirmishdi.Eslinde Eli bey pis insan deyildi.Arvadi Sevda xerçeng xesteliyinden öldükden sonra evlenmemishdi,oglunu da daye böyütmüshdü.Indi bele uzun müddet sonra Gülyani beyenmishdi.Çox beyenmishdi.Üreyine söz keçire bilmemishdi...Belke de ömründe ilk defe olaraq,cemiyyetin ne fikirleshdiyini vecine almamishdi.
Günler ötüb keçirdi.Artiq 1 aydan çox vaxt keçmishdi.Eli bey ishden gelib,divanda eyleshmish Gülyanin çiyinlerini oxshadi.Gülya:
-Acmisansa Inaraya deyim yemek getirsin.
-He pis olmaz.Dünen dermanlarimi atmagi unutmusham. . .
Gülya qaygikeshlikle:
-Xahish edirem,sehhetine bele laqeyd yanashma...Yaxshi,indi yemek yeyek,atarsan.
Bir neçe deqiqe