keçirdi...
Röyanın hamileliyinden bir neçe ay keçmişdi.Bu müddet erzinde Muradın üzü heç gülmemişdi,Röyaya qarşı ise çox soyuq davranırdı...
Heyat qeribedir.İnsan "artıq her şey yoluna düşdü,artıq her şey yaxşı olacaq" dediyi bir vaxtda qarşısına gözlenilmez sürprizler çıxarır.Röya da bu xoş olmayan sürprizlerden biri ile qarşılaşmışdı.Hekiminin söylediyi xeber qarşısında dünyanı sanki onun başına çırpmışdılar.Oglunun eqli qüsurlu dogulmaq ehtimalı var idi.Hereketlerini idare ede bilmeyecekdi...Röya eve girib,qonaq otagına keçdi.Eli ile qarnını sıgallayıb,aglamaga başladı:
-Allahım men indi ne edim axı?
Saat 6-ya az qalırdı.Şenbe günü idi deye Murad artıq işden çıxmış olmalı idi.Hardasa indilerde gelerdi.Röya bilmirdi bu xeberi Murada söylemelidi ya yox? Amma her halda ki söylemelidi.Az keçmiş Murad geldi.Röya süfreni hazırlayıb,Muradı çagırdı.Murad onsuz da işden ac gelmişdi deye derhal yemeye başladı.Röya ise agzına qoydugu tikeler bogazında düyünlenirdi.Yeye bilmirdi.Qaşıqla boşqabındakı şorbanı qarışdırmaga başladı.Gözaltı Muradı izleyib:"Göresen indi deyim? Yox qoy çöreyini yesin...Zehere döndermeyim..."
Yemekden sonra Murad çay istedi.Röyanın onsuz da ayaq üste duracaq taqeti yox idi.Titrek sesle:
-Murad biraz danışa bilerik?
Murad arvadına baxıb:
-Eger yene de soyuqlugum haqda danışacagıqsa,özünü yorma.Men sene demişdim axı bu evlilık uşaga göredir...
-Yox...Özümüz haqda yox...Uşaq haqda danışacaqdım...
Röya taqetsizce divana çöküb,eşitdiyi xeberi Murada söylemeye başladı.Murad evvel bu xeberi inkar etmeye başladı.Xeberin dogruluguna emin olduqda ise daha agır ve sarsıdıcı bir qerar verdi.Ogluna ölüm fermanını öz diliyle verdi:
-Uşagı götürek...
Röya deli kimi divandan atilib çigir-bagir salmaga bashladi:
-Sen ne danishirsan? Men öz övladimin qatili olum?
-Röya besdir xeyal dünyasinda yashadin...Senin xeberin var bele bir ushagi böyütmek nece çetindir...Bu ushagin atasi menemse men istemirem bele ushaq...
-Yox men bunu ede