dolanirmish.Günlerin birinde Ismayil Yemenden qayitmish.Kendliler onu görüb demishler:
-Biz senden ümidimizi kesib onu Qafar agaya verdik.Indi ne edek,qoy Allah sene de bashqashini qismet elesin.
Ismayil evveller taleyi ile razilashmish amma sonralar döze bilmemish...Bezen axshamlar ürek yandiran mahnilar oxuya-oxuya deyirmanin arxasindaki yoldan keçer,yaziq qadini agladarmish.
Xeyli zaman keçdikden sonra Ismayil bir gün yolda Ayisheye rast gelmish ve "Ne olar,Qafar aganin kende getdiyi gecelerden birinde meni deyirmanina burax",-deye ona yalvarmish.Ayishe: "Bele eleme,Ismayil,bilseler namusum lekelener...Qafar aga zalim adamdir...Seni de,meni de öldürer",-demishse de Ismayil qulaq asmamish.Nehayet iki sevgili bir gece deyirmanda görüshmüshler.Onlar aglasha-aglasha bashlarindan keçeni bir-birine danisharken bayirda itler hûrüshmüsh,qapi döyülmüsh,içeridekiler Qafar aganin gözlenilmeden kendden qayitdigini basha düshmüshler.Deyirmanda gizlenilecek bir yer yox imish...
Ismayil:"Qorxma,Ayishe,men onsuz da öleceyem.Heç olmasa senin namusunu xilas ederem.Heç kesin xeberi olmaz,-deyib yükseklikde olan dash oyuqdan özünü çaya atmish..."
Gülya piçiltiyla:"Mene eshq haqqinda ilk tesevvûrü bu revayet verdi.Bu revayeti shirin bir hüzn ve merhemetle sevdim.Sevgilisini tehlükeye salmamaq,biabir etmemek üçün özünü bataqliga atan bir biçareden qorxmaq haqsizliq deyildimi? Bu revayet mene eshqi sevilen insan üçün özünü feda etmek kimi öyretdi...Men de bunu ikimiz üçün edirem sevdiyim...Bizim nakam sevgimizin qisasini alacagam..."

Ersin de her gece etdiyi kimi Gülyani unutmaq üçün öz sadiq dostuylaydi-içki shüshesi ile...Qedehini shüsheye toxundurub: "Sherefine Gülya...Eh Gülya...Sene demek isteyib deye bilmediyim o qeder söz var ki...Her birinin taleyi eshqimiz kimi yarimçiq qalir..."

Seher açilmishdi.Axshamçagi Gülya gözlediyi zengi qebul etdi:
-Alo.
-Alo xanim...
-He Knyaz.Ne oldu?
-Hell olundu.Qiz burdadi.Iyne vurmushuq indi yatir...
Gülyanin