dəmiryolu keçən qonşu şəhərin sakinləri belə deyirdilər.
- Mən onların hamısının ölümünü görəcəyəm, – qarı belə deyə-deyə qaranlıqda korlar üçün məxsusi hazırlanmış kartları ilə pasyans açırdı.
Belə-belə işlər.
İllər ötürdü. Artıq heç kəs, nə qız, nə oğlan, nə yol ötən avara, nə də sadə yol yolçusu onun qapısını döymürdü. İldə iki dəfə ərzaq dükanının xidmətçisi, yetmiş yaşlarında qoca qarının qapısı önünə ağzıbağlı parıldayan dəmir qutularda üstü şir və qırmızı şeytan rəsmləri ilə bəzədilmiş bağlamalar qoyub gedirdi. Bağlamalarda quş yemindən tutmuş qaymaqlı biskvitə qədər, nə desən, tapılardı. Elə vaxt olurdu ki, qapı önünə qoyulmuş bağlamalara bir həftə əl dəyilmir, onları günəşdən günəş vururdu, aydan ay. Bütün mikroblar məhv olurdu. Və gözəl sabahların birində bağlamalar yoxa çıxırdı.
Qarı bütün ömrü uzunu gözləyirdi. Qulaqları səsdə idi. Bir gözü oyaq olurdu.
Günlərin bir günündə (bu, təxminən ömrünün doxsan birinci ili, avqustun yeddinci gününə təsadüf edirdi) meşədən günəşdən qaralmış bir oğlan çıxdı. Qarının evinin önündə dayandı. Əynindəki kostyum qışda damdan tökülüb torpağın üstünə ələnən qar kimi ağappaq idi. Özü də avtomobillə deyil, piyada gəlmişdi. Üzündə zərrəcə yol yorğunluğu hiss edilmirdi. Fərasətli və təmiz görkəmi var idi. O, əsaya söykənməmişdi, qürurlu idi, günəşin başını döyəcəyindən qorxmurdu. Üstündə ona mane olacaq heç bir şey yox idi. Daha doğrusu, içində açıq-yaşılımtıl maye olan balaca şüşə qabdan başda əlində bir şey yox idi. Şüşəyə diqqətlə baxırdı. Buna baxmayaraq, qarının evinin önündə olduğunu o saat hiss etdi. Başını qaldırdı. Qapıya toxunmadı. Astaca evin həndəvərində dolaşdı. İstədi ki, qarı onun burada olduğunu hiss etsin. Sonra nəzərləri rentgen şüaları kimi divarı dəlib keçdi. Baxışları qarı ilə qarşılaşdı:
- Ah! – Qupquru buğda peçenye soran qarı diksindi. – Sənsən! Bilirəm, yaxşı bilirəm, bu gün kimin qiyafəsinə girmisən!
- Kimin?
- Yetişmiş yemiş dilimi kimi cəhrayısifət bir gəncin. Amma sənin kölgən yoxdur.