həm də çox xeyirxah işdir.
- Hə, Klarinda, – gənc dilləndi. – Bundan doğru seçim ola bilməz.
Kilidlər tərpəndi, cəftələr cırıldadı və qapı taybatay açıldı. Damarları çıxmış qupquru əl göründü, şüşəni götürüb geri çəkildi.
Bir dəqiqə ötdü.
Sonra pulemyot atəşi kimi surətli ayaq səsləri eşidildi. Arxa tərəfdən olan girişin də qapıları sürətlə açıldı. Pəncərələrin çərçivələri qopub otun üstünə düşdü. Sonra pəncərə şüşələri çilikləndi. Pəncərələrdən bayıra toz püskürdü.
Nəhayət, geniş açılmış giriş qapısından boş şüşə qab bayıra atıldı, daşa dəyib parça-parça oldu.
Və budur, eyvanda o gəzişir. Quş kimi iti və yüngül. Günəş şəfəqlərini onun üstünə sərib. Elə bil qara pərdələrin arxasından uçub səhnəyə qonmuş bir mələkdir. Sonra həmin o mələksimalı qız pilləkənlərlə endi, oğlanın əlindən tutdu.
Təsadüfən yol ötən bir oğlan bu səhnəni gördü. Elə təəccüblə baxdı ki, gözləri az qaldı hədəqəsindən çıxa. Eləcə bərəlmiş gözləri ilə də onları tərk etdi.
- Nəyə görə mənə elə baxırdı? – qız soruşdu.
- Çox, çox, lap çox gözəlsən.
- Güzgüyə baxmaq istəyirəm.
- Yox, yox, lazım deyil.
- Şəhərdə hamının xoşuna gələcəyəm? Bəlkə, bu mənə elə gəlir? Mənimlə zarafat etmirsən ki?
- Sən gözəllik mücəssəməsisən.
- Deməli, mən qəşəngəm. Özüm bilirəm. Bu gecə hamı mənimlə rəqs etmək istəyəcək. Kişilər bir-bir məni rəqsə dəvət edəcəklər.
- Hamı bir nəfər kimi.
Cığırda vızıldayan arıların və xışıldayan yarpaqların əhatəsində dayandı, gəncin yay günəşi kimi gözəl sifətinə baxıb soruşdu:
- Uilli, mən istəyirəm ki, sən həmişə belə mehriban olasan. Hər şey bitəndən, biz bura dönəndən sonra da.
Oğlan onun gözlərinə baxdı, barmaqlarını yanaqlarına toxundurdu.
- Hə, – dedi, məhəbbətlə sığalladı, – hə.
- İnanıram. Mən sənə inanıram, Uilli.
Və onlar cığırla qaçıb gözdən itdilər. Toz isə havadan asılmışdı. Qapılar, pəncərələr taybatay qalmışdı. Günəş asanlıqla içəri girə bilər, quşlar orada yuvalarını qurar, bala çıxarardılar. Yay güllərinin ləçəkləri isə yaz yağışı kimi otaqlara və