Bir neçə il əvvəl qatarla Nyu-York ştatındakı Salamanka vağzalına gəlmişdim. Oradan başqa bir qatarla uzaq səfərə getməliydim. Platformada çoxlu adam vardı və hamısı tamamilə dolu olan həmin qatara minməyə cəhd edirdilər. Kassadakı gəncdən mənə bir bilet verməsini xahiş etdim, o isə «yoxdur», — deyə cavab verdi. Oradan aralandım və qarşıdan gələn bir yerli məmurdan o qatarda bir bilet əldə etməyimə kömək göstərməsini xahiş etdikdə o, mənim sözümü kəsərək qəzəblə dedi: «Mümkün deyil, hər künc-bucağı doludur, bir də məni narahat etmə». O, arxasını mənə tərəf çevirib çıxıb getdi. Mən özümü elə təhqir olunmuş hesab etdim ki, yol yoldaşıma dedim: «Mənim kim olduğumu bilsəydilər bunlar...». Lakin yoldaşım dərhal sözümü kəsdi: «Cəfəngiyyat danışma, vəziyyətlə barışmahyıq», — dedi, "əgər onlar sənin kim olduğunu bilsəydilər, tamamilə dolu bir qatarda bilet tapmağa sənə necə kömək edərdilər?".
Bu çıxılmaz vəziyyətə çarə tapılmadı ki, tapılmadı. Birdən hiss etdim ki, vaqonlardan birinin bələdçisi dönüb diqqətlə mənə baxdı. Gördüm ki, onun üzünün ifadəsi dərhal dəyişdi. O, məni mundirli bir məmura göstərib ona nə isə pıçıldadı və mən anladım ki, mənim barəmdə danışırlar. Bir an sonra həmin vaqon bələdçisi üz-gözündən nəzakət yağa-yağa mənə yanaşdı.
«Sizə bir qulluq göstərə bilərəmmi?», — deyə soruşdu. «Sizə bu qatarda yer lazımdırmı?».
«Bəli» dedim. "əgər mənə bir yer düzəldə bilsəniz, sizə minnətdar olaram. Hər nə cür yer olur-olsun".
«Bizdə böyük ailə kupesindən başqa heç nə qalmayıb». O, sözünə davam etdi, «ikiyataqlıdır və içində iki kreslo var, lakin kupe tamamilə sizin sərəncamınızdadır. Tom, tez bu çamadanları vaqona qaldır».
Sonra o, əlini qaldırıb şlyapasına toxundurdu və yoldaşımla mən irəli cumduq. Yoldaşıma bir-iki söz deməyə can atırdım, lakin fikrimi dəyişdim. Bələdçi bizi kupedə rahat yerləşdirdi və sonra dönə-dönə təzim edərək gülümsündü:
«Hə, cənab, başqa bir şey istəmirsiniz ki? Çünki hər nə buyursanız, qulluğunuzda hazırıq».
«Bir qədər isti