istedikde hemin adami da mecburi shekilde getmeye mecbur etmek hissinden zehlem gedirdi. Bu sebebden de ozum tek toya gelmish, Anar ise meni qapida qarshilayib zala mushayiet etmishdi. Men geldiyimde artiq bizim shobe hami stol etrafinda idi. Her kes yoldashlari ile idi- ilk evvel gozum Kenan ve yoldashina satashmishdi. Yoldashi cox gozel olmasa da, cox ureyeyatan bir gorunushu vardi. Hami ile nece salamlashmaghim, oturmaghim yadima gelmir.
Bu vaxta qeder Kenani delicesine sevirdim, indi ise bu hisse delicesine qisqanmaq da elave olunmushdu. Her defe onu yalniz ishde gorerdim, evli oldughunu bilsem de, sozun heqiqi menasinda EVLI oldughu mene indi- yoldashini yaninda gorerken catmishdi. O menim deyildi, hec vaxt da menim olmayacaqdi, yalniz yaninda oturmush bu ince qadinin "o menimdir" demeye, indi elini tutdughu kimi tutmagha, qulaghina eyilib nese picildamaghina, ona o gozlerle baxmagha haqqi var. Bes men kimem?! Hec kim.. Ona sevdiyini bele bildire bilmeyen bir sefeh..
Ayla ile, onun yoldashi ile nese danishsam da, Lemanin zarafatlarina gulumsesem de, icimde firtinalar oynayirdi. Hemin axsham Kenan ile uz-uze gelmemeye chalishirdim- qorxurdum ki, uzume baxan kimi her sheyi anlayar. Her kes reqs edir, gulur, eylenir, men ise hec ne gormeyen gozlerle zala baxirdim. Anarin meni reqse devet etmesi meni fikirlerimden ayirdi, bashqa vaxt olsa onu bir behane ile uzaqlashdirardim. Amma indi bu masa etrafinda oturmaq, Aytenin yoldashina nevazishli baxishlarini, Onun ise hemisheki kimi buz simasini gormek istemirdim.
Tez Anarin elinden tutub reqs meydanina getdim. Yerime qayitmamaq ucun bir nece melodiyani ard-arda reqs edir, yorulduqda ise meydanin etrafinda dovr etmish adamlara qoshulur, oynayanlara baxirdiq.
Toyun ses - kuyunden arada Anarin "bu gun cox gozelsen", "qirmizi reng sene yarashir" ve s kimi sozlerini eshitsem de, mehel qoymurdum.
Ilk imkan dushen kimi hami ile sagollashib cixacaqdim. Masaya qayitdiqda Kenanin yerinde olmamasindan istifade edib hami