menim xatirimde arxamda universitete gelmish, hundur, yarashiqli bir kishi kimi qalmishdi. Indi onu bele xeste gormek meni incidirdi. Yaninda yaxinlashdiqda, meni tanimishdi. Asta sesle:
- Nazrisha, -dedi. Danishmaq onun ucun cetin idi. Bir nece saniyeden sonra, - cox sag ol ki, geldin,- soyledi.
Men ise hec ne demeden, daha dogrusu, deye bilmeden, elinden tutmushdum. 26 yashim var idi ve omrumun duz yarisini bu adami deli kimi sevmekle, diger yarisini ise deli kimi nifret etmekle kecmishdi. Amma bagishlamishdim onu, artiq ureyimde kimese qarshi kin tutmaq istemirdim, yorulmushdum bu hisslerden. Bir az sonra hekim "cixmaq lazimdir" dediyinde alnindan opub palatadan cixdim. Bununla da, resmi olaraq papami bagishladighimi etiraf etmishdim.
Hemin gun hec birimiz xestexanadan getmek istememishdik. Men koridorun bir kuncunde oturub bashimi Harunun ciynine qoymush, arada bir icimi cekib aglayirdim. Emi Sevincden qardashinin veziyyetini sorushur, "ne oldu, nece oldu" kimi suallar verirdi, koridorun o biri bashinda ise Feride Ruslanla ve "ogey bacimizla" shirin-shirin sohbet edirdi. Feride bir nece defe onlarda qonaq qaldigindan munasibetlerinin cox yaxshi oldugu hiss olunurdu. Burda yegane men ozumu "bu aile porterinde artiq", lazimsiz kimi hiss edirdim. BUna baxmayaraq, emim ushaqlari da goturub eve getdiyinde, men onlarla getmemishdim, papanin daha yaxhsi oldugunu bilene qeder xestexanadan getmek fikrim yox idi. Menim tersliyimi goren Harun da menim yanimda qalmishdi. Haruna papamla bagli olan her sheyi danishmishdim. Indi menim bu davranishimi gorub sacimdan opmush, hec kesin eshitmeyeceyi sesle "aferin, duz eledin" demishdi. Meni basha dushen insanlari sevirem.
Bir defe Ingiltereden qayitdigim ilk tetilde sohbet esnasinda mamam "sen sevdiyin insanla yox, seni basha dushen insanla evlenmelisen, eks halda ozun de bedbext olacaqsan, o yazigi da bedbext edeceksen" demishdi. Indi Harun meni tam shekilde basha dushen insan idi.
Harun xestexananin birinci