korlayiram" fikirleshib,
- Yeni ki, vse, qurtardi, mesele hell olundu. Danishma- dedim. Suretle geldiyimden indi dayanib nefesimi derirdim. Etrafdan kecenler de bize qeribe baxishlarla baxirdilar. Universitetin ilk aylarinda bir bele biabir olmaghim qalmishdi.
- Yaxshi, amma bir de bele bir shey olsa, meni saxlaya bilmeyeceksen- bunu deyib hemin professorun arxasinca dilinin altinda nese pis soz eshitdiyini hiss etdim.
Zaurun bele esebi, her sheye tez alishan biri oldugunu bilmirdim ve hemin vaxt bunun gelecekde ne cur problemler yaradacagini texmin ede bilmezdim.

9
Bu sohbetden sonra bir nece gunu bilerekden Zaurdan qacirdim. Aramizda olan son sohbete munasibetim bir menali deyildi, buna gore de fikirlerim de tezadlanirdi. Duzu, bu impulsivliyi meni qorxutmushdu, etrrafimda daha cox sakit, hereketlerini “yuz olcub, bir bichen” insanlar gorduyumnden, bu cur yanashmaya da oyreshdiyimden Zaurun bele “dava-dava” etmesi meni qorxutmushdu. Amma bununla bele, onun meni bele mudafie etmesi, mene gore hansisa muellimle uz-goz olmani goze almasi (artiq bu vaxt onun hereketinin onun ucun de pis neticelene bileceyini fikirleshirdim) xoshuma gelirdi, onun mehz bu hereketi yene etrafimdaki “yuz olcub, bir bicen” oglanlardan, mene mueyyen derecede ciliz tesir bagishlayan tanishlarimdan ferqlendirmishdi. Buna baxmayaraq, yene ozum ondan uzaq gezmeyi secmishdim. Her defe koridorda uz-uze gelib mene salam verdiyimde agizucu salamini alib, yanindan duz kecer, mene yaxinlashmaq istediyini hiss etdikde, tez ozumu ya Sofi, ya da ayri qrup yoldashlarimla meshgul sohbet edirmish kimi gostererdim. Bu hereketlerimin Zauru esebileshdirdiyini hiss etsem de, fikir vermezdim. Ureyimde “cehenneme esebleshsin, ne vecime?” deyib sakitlesherdim. Bele fikirleshe-fikrielshe aradan bir hefteden cox vaxt kecmishdi.
Bir defe teneffus vaxti qizlarla sinifda oturub bir tanishim haqqinda sohbet edir, onun hereketlerini yamsilayib qizlari guldururdum. Bashim bu “tamasha”ya ele qarishmishdi ki,