, birden Alinanin mene goz-qash etdiyini gordum. Arxama cevrildiyimde Zaur orda idi. Menim hereketlerime baxib o da gulurdu. Yene biabir olmushdum yaninda. Her dfee qabaginda 17 yshsli qizin 50 yashli gombul, eyriayaq kishini yamsiladigini, onun kimi “ts” sesi ile rusca danishdigini gormek olmaz yeqin.
Tez ozumu yigishdirib uzume ciddi ifade verdim.
- Farida, senle danisha bilerik?
- Gormursen, dersdeyem?
- Aha, gorurem nece dersdesen.
Bunu deyende arxamda qizlarin gulmek seslerini eshitdim. Ele uzumu cevirib onlara goz agardacaqdim ki, bextimden Tamilla xanim iceri girdi, Zauru auditoriyanin ortasinda gorub, “oglum, ders bahlayir, get sinfine” deyib onu otagda yolladi.
Yerime kecen kimi Sofi “senden ne isteyir?”, “niye gelmishdi?”, “o, senden niye el cekmir axi?”, “sen mene duzunu demirsen, aranizda nese var, menden gizledirsen” deyib meni deng edirdi. Ne qeder and icsem de, aramizda hec neyin olmadigini desem de, Sofi inanmisha oxshamirdi. Indi de o axmagha gore en yaxin refiqemle aram deyirdi.
Bu epizoddan sonra bir muddet Zauru etrafimda gormurdum, artiq o da meni gordukde, yanimdan duz kecer, menle danishmaq ucun furset axtarmazdi. Duzu, beynimin bir hissesi Zaurun axir ki, mendne el cekdiyine sevinirse, diger terefi ise, hereketindeki mentiqi, daha dogrusu, mentiqsizliyi anlamagha chalishirdi. Ne olmushdu ki, birden bire menle sohbetden vaz kecmishdi.
Bu mesele mene muemmali qalmishdi, ta ki…
Bir defe hemisheki kimi uzun tenessuf boyu qrup yoldashlarimla buffeted oturmnush, hami danishib-gulerken qrupun “kitab qurdu” sayilan Murad mene ali riyaziyyat dersinin basha salirdi. Gozumu defterden qaldiranda uzaqdan Zaurun mene baxdigini gorsem de, hem o, hem de men baxishlarimizi cekmish, menim bashim yene bu differensial ve toremeni basha dushmeye qarishmishdi. BIrden bashqa bir qrup yoldashim olan Behramin mene gelib,
- Farida, prof. Mammadov seni yanina cagirir, oz otagindadir- demesi ile canima bir urperti saldi. Goresen, yene ne gunah ishlemishdim.