o siniq-salxaq gemide deniz turu etdikden sonra Zaur:
- Acmamisan hele?
- Duzu, acmisham bir az.
- Lap yaxshi. De gorum, hec olmasa, shaurma yemisen?
- Yox, o nedir?
- Bes donar?
- Yox, onu bir defe qizlarla dersden cixanda gizli alib yemishidk.
- Seninki de bir heyat deyil ee, donarsiz, shaurmasiz…
Bunu deyib meni yol qiraghindaki donar satilan yere aparmishdi. Her ne qeder “men bu mikroblu donari yemeyecem” desem de, etirazlarima baxmamish, 2 donar sifarish etmishdi.
- Deyirem sene, men bunu yeyen deyilem. Bilirsen, burda ne qeder bakteriya var? Elini pula vurur, sonra da hemin eli ile corek kesir. Bax hele, butun yolun tustusu, tozu hemin pomidorlarin ustune dushur- bu kimi deyinmeklerimden bezen Zaur:
- 19 ildir donar yemishem, hele de olmemishem. Sen de olmezsen, qorxma,- demishdi.
Lavashi mene uzatdiginda yemek istemesem de,
- Bax mene bu gun qulaq asmaghi soz vermishdin, yoxsa universitetde yene bezdirecem seni,-dediyinde mamanin bakteriyalar haqqindaki moizasini yaddan cixarmagha chalisharaq bir dishlem etmishdim bu donardan. Duz deyirdi, dadli idi cox.
- Guya sizin o restoranlardaki yemekler bundan yaxshidi? Ele bil, onlar steril sheraitde hazirlanir. Ozunuz ozunuzu aldadirsiniz. Sene sheherin en dadli yemeyini verirem, sen de beyenmirsen.
Bele danisha-danisha metroya teref gelmish,
- Deme ki, metroya da minmemisen.
- Yox, olmusham metroda- deyib gulumsemishdim.
- Ne yaxhshi! Metroda da olmamisan desen, sene daha sozum yoxdur.
Zaur soz verdiyi kimi meni duz saat 1-de universitetin qabaghina getirmishdi. Foyede meni gozleyen Sofini gordukde, onla sagollashmish, Sofiye teref qacmishdim. Indi de Sofinin danlaqlarina qulaq asacaqdim.
- Harda idin 3 saatdir? Sene bilirsen, ne qeder zeng etmishem? Mesaj yazmisham?
- Bagishla, telefonum sesside olub, gormemishem.
- Emil de seni sorushub nece defe, her defesinde bir behane fikirleshmishem.
Olanlari Sofiye danishmaq isteyirdim ki, Emil yaxinlashmish, biz de sessizce eve getmeli