monologa qulaq asmaq istemirdim.
Aprel ayinin evvelleri idi. 4 illik universitet heyatim boyunca en zehlem getdiyim Talib Gafarovichin dersinde idik. Umumiyyetle ele insanlar var ki, onlar qetiyyen muellimlik peshesini secmemelidirler, cunki hem biliksiz olmaqlari, hem de ders deye bilmemek bacariqlari telebeleri hemin dersden bir az da iyrendirer. Talib muellim de nenemin dediyi kimi, "ne insanligi, ne biliyi bir qara qepiye deymeyen" insanlardan idi. Heddinden artiq esebi, "demagog" tesiri bagishlayan bir insan idi. Xususen de, bezen esebleri lap coshub-dashanda hec gozune gorunme.. Bir defe dersin ortasinda telefonuma zeng geldi. Telefonu sessiz rejime qoymaq yadimdan cixmish, indi de cantami esheleyib onun dibinden telefonu tapmagha chalishirdim. Dersin bele pozulmasi Talib muellimi ozunden cixarmish, muhazireni bitirib eseble uzume baxirdi. Tez telefonu tapmagha nail olmush, ureyimde hushsuzlugumu soye-soye sondurmushdum onu. Muellimin uzune baxib:
- bagishlayin, -desem de, Talib muellimin esebleri artiq coshmushdu.
- Bu ne terbiyesizlikdir? Siz universitetdesiniz... Sizinle danishanda ayagha durun. Hce terbiye gormemisiniz. Bunun geyimine bax sen, podiuma gelib ele bil.
Men de hele hec ne basha dushmemish, key-key uzune baxirdim, bu sozleri mene dediyine inanmaq istemirdim. Ne geyimin qeyri-adi idi, hec bir zaman ona qarshi bir qebahetim de olmamishdi. Bir telefon zenginin bele ajiotaj yaratmaghina inanmirdim.
Sinifde iyne atsan, yere dushmezdi.
- Ne danishdiginiza fikir verin. Size hec kes menle bu tonda danishmagha haqq vermir,- pert olmaqdan gozlerim dolsa da, bunu ona gostermek niyyetinde deyildim. Hec vaxt hes kes mene bu sozleri dememishdi, imkan da yaratmamishdim. Indi bele bir axmaghin (ona "muellim" bele demeye dilim gelmezdi) bu cur danishmaghi meni cox utandirmishdi.
- Bunun danishigina bax sen. Muellimle danishirsan.
- Siz de telebe ile danishirsiniz. Normal danishin ki, normal da cavab eshidesiniz.
- Bir de menim dersime girme.
- Hec