Sevimli oxucular bu hekaye Aysberq hekayesinin devamidir ))
Gecedir kecir
Prolog
Duzu, bu hekayeni bir az evde oturmaqdan bezdiyim ucun yazdim. Butun gun evde olduqda (xususen de, menim kimi evde oturmagha oyreshmeyen bir insancun), bashimi qatmaq ucun yollar axtariram. Bu defe hekaye yari realdir- bele ki, hadiseler, xalam qizi Faridanin bashina gelenlerdir, lakin, Faridanin hekayesi hele qurtarmayib. Ona gore de sonlugu oz istediyim, ozumun gormek istediyim kimi yazacam.
1. Ad gunlerini, yeqin ki, menim kimi ikinci seven shexs yoxdur bu dunyada. Her ad gunu (hem ozumun, hem de sevdiyim insanlarin) menim ucun ilin en qlobal hadisesine cevriler, hemin gune hazirliqlarim hefteler qalmish bashlayardi. Bele alinmishdi ki, heyatimin en yaxshi, elece de en pis hadiseleri ele mehz hemin gunleree tesaduf etmishdiler. Ele mehz bir ad gununde bashlayan hadiseye kecmezden evvel bir az ozum haqqinda melumat verim.
Adim Faridadir. Menim kimilere "dashi da danishdiran" sifetini aid edirler. Heqiqeten de, eleyem. Cox danishan, hami ile dil tapan, bir sozle ilani da yuvasindan cixaran biri. Kifayet qeder xoshbext ushaqligim olum, valideynlerimin boshanmasina baxmayaraq.
Papam menim 6 yashim olanda mamamdan boshanib, Moskvaya kocerek yeniden aile qurub. Bu hadise bacima cox pis tesir etse, illerle papama qarshi kin tutsa da, mende, duzu, papama qarshi ele hissler olmamishdi. Belke, ona gore ki, papam gedende menim sadece 6 yashim vardi ve onun bu hereketi psixikama ele tesir etmemishdi, belke de, ona gore ki, bacimdan ferqli olaraq men "mamamin qizi"yam, ona cox bagliyam. Belke de, ona gore ki, heyatim boyu ne mamam, ne bacim, ne emi-dayim, ne de sonralar ele papamin ozu mene bu boshlugu hiss etdirmeyibler. Hem de Nazrinden (bacimdan) ferqli olaraq, etrafim daima dost-tanish oldugundan hec darixmaga, butun bunlari analiz etmeye vaxtim da olmayib.
Evin sonbeshiyi olmaghim, hem de ushaqliqdan mamamin ve bacimin mene qarshi diqqeti meni bir az erkoyun boyudub. Duzu, "bir az"