q bir mülayim keçırdı.İlin ilk çərşənbəsi idi.Nərgiz Vüsalla görüşə getmişdi.Qayıdanda gözlərindən ağladığı bəlli olurdu.Mama da mən də onu otağa aparıb,nə baş verdiyini öyrənməyə çalışdıq.
-mama hər şey bitdi.O ağlaya-ağlaya danışırdı.
-necə yəni hər şey bitdi.,axı noldu?
-deyir mənə hörmət edir,bəyənir amma...
-amma nə?Mən sadəcə dinləyirdim.Heç bir sual vermirdim,bütün sualları mama verirdi.Mamam Nərgizi həmişə bizdən çox istəyib,o evin ilki idi.
-amma bu qədər, mənə isinişə bilmir,çünki ürəyində biri varmış.
-kimmiş ürəyindəki?axı bu hardan çıxdı dayan indi mən Nigara zəng vuraram görək nə məsələdi.
-yox mama lazım deyil,əslində mən hiss edirdim ki, o mənə qarşı buz kimi soyuqdu, ,hər nə qədər güclü iradəli bir kişi olsa da bir qadına qarşı zəif olar,amma görünür onun həqiqətən sevdiyi biri varkı o heç bir dəfədə olsun mənim əlimdən də tutmayıb..Nərgizin bu halına pis olurdum.Bu sözləri məni düşündürürdü.Ümumiyyətlə ətrafımdakı bütün cütlüklər haqda nə eşitsəm ilk ağlıma Camalla özüm gəlirdim.İstər istəməz müqayisə edirdim.Nərgizin sözləri də məni onlarla özümüzü müqayisə etməyə vadar etdi.Camal mənə qarşı soyuq idimi?Yox soyuq deyildi əksinə o mənim əlimdəndə tutmuşdu hətta bir dəfə yanağımdan da öpmuşdu.Düzdü buna görə ona iki təpik vurmuşdum.Amma olsun əsas o idi ki, o mənə qaşı soyuq deyildi.Həmin günü Nərgizə heç nə demədim əslində Vüsalla bağlı fikirlərimin təsdiqləndiyini Nərgizdə görürdü ona nəsə deməyimə ehtiyac yox idi.O gündən sonra Nigar xala uzun bir müddət bizə gəlmədi,nə də zəng vurmadı.İlin ən gözəl bayramı olan “Bahar Bayramı” gəlirdi.Axırıncı dərs günü dərsdən çıxanda mən Vüsalı universitetin yaxınlığında gördüm..Bacıma elədiklərinə görə onun yaxasına yapışmaq istəsəmdə son anda fikrimi dəyişdim.Çünki hər nə qədər Vüsal çolağ olsada o dürüst davranmışdı.Nərgizə boş ümidlər verməmişdi.Bütün bunları fikirləşə-fikirləşə onun yanından sakıtcə ötüb keçmək istəyirdim.Mənə elə gəlirdi ki o ən azından mənə salam verəcək məndə özümü