ağlayırdım.
-biz niyə burdayıq?
-hədə başa düşməmisən?
-……………O ayağa qalxdı.
-sənə sözlər lazımdı hə?Boğazdan yuxarı deyilmiş qulağına çatmayacaq qədər dəyərsiz sözlər.Mən Nərgizdən sənə görə ayrıldım,universitetdə məni görmüdün yadındadır bax sənə görə gəlmişdim,Novruz bayramındə görüb qorxaraq qaçdığın o kölgədə mən idim,məzun günündə də sənə gəlmişdim,lenti oxumusan?
-...........
-oxumamısan əlbətdə.Bir ildi mən nələr çəkirəm xəbərin var?Hər gün biraz yox olurdum bilirsən niyə?Çünki heç ümidim yox idi.Çalışdım hər kəsdən gizlədim özüm özümlə mübarizə aparırdım amma olmadı,bacarmadım,anam sizə gəlmişdi,sənin anana nə qədər desədə xais etsədə anan razı olmadı.Atam neçə dəfə atanla danışıb ,atanda deyib ki, “Könül deyir yox deməli yox”.Laynız Günel hər şeyin üstünü açdı,O mənə dedi ki sən heç nə bilmirsən.Ancaq bilirsən mən bilirdim ki sən Camal getməyəcəksən..Mən barmağımda üzük olan əlimi ona göstərdim.
-mən nişanlıyam.O əlimdən üzüyü çıxarıb nəfəslindən çölə atdı.
-hanı mən heç nə görmürəm.
-sən neynədin?Mən yerimdən qalxıb qapıya görü getdim.
-hara gedirsən?
-üzüyümü axtarmağa-deyib qapını çırpıb çıxdım.Çöldə şimşək çaxırdı.Hava çıx pis idi.O arxamca çıxdı,qolumdan tutub məni içəri dartdı.
-gəl içəri.
-burax məni gedib axtaracam.O əsəbi idi.Məni qapıya dirədi.
-nəyi axtarassan hə? sənə bədbəxtlik gətirən bir şey nəyinə gərəkdi? O bağırırdı.
-Könül heç olmasa bir dəfədə məni dinlə,başa düşürəm biraz gec hərəkət etdim amma lap gec qalmaqdansa belə yaxşıdı.O məni stulda əyləşdirdi. Özüdə keçıb qarşımda əyləşdi.
-Könül lap əvvəldən başlayaq.Tanış olduğumuz o gün,yadındadır?..Mən sakıt dayanıb onun sözünə davam etməyini gözləyirdim.-Mənim tarixinə,hətta həftənin neçənci günü olduğuna kimi yadımdadır.Avqust ayının 3 həftənin ikinci günü.Bizim tanışmağımız təsadüf idi.Amma ondan sonra baş verənlər təsadüf deyildi.Bu mənim qismətim idi.Mənim qismətim sənsən.Mən bakiya qayıdandan sonra mama mənə bacından danışmağa başladı.Məndə hər