ı qızım.Mən Nərgizin telefonundan Camala zəng vurdum.
-Camal biz..
-sən nə üzlə mənə zəng vurursan hə?Noldu iki gündə atdı səni?Bəs qoşulub qaçanda bilmirdin belə olacaq?
-nə danışırsan mən qoşulub qaçmamışam zorla qaçırılmışam.Amma bax mən əvvəlki Könüləm heç nə dəyişməyib.
-Könül sənə inanmıram,inansam belə mən kimə izah edim ki, mənim nişanlımı qaçırdıblar.Sonrada mən onu qəbul etmişəm.Mən səninçün nəyəm hə?
-Camal mənə inanmalısan səndə məni arxadan vurma,nolar.
-bilirsən nə var mənim ailəm birinci qəzadan sonra narazı idi bu işə mən dirənirdim deyə razılaşırdılar.İkinci dəfə nişan təxirə salınandan sonra mama hətta baxıcıyada baxdırmışdı.Deyilmişdi ki,bu işin axırı yaxşı deyil ölum var.Ona görədə mən də artıq bu işi yox kimi qəbul etmişdim.Ancaq o əclaf cürət edib gəlib mənim qarşımda özünü göstərəndə qərarımı dəyişdim.Heç nəyə baxmayaraq üzüyü barmağına taxa bildim,amma yenədə o səni əldən vermək istəmədi.
-demək ona görə üçüncü dəfə gəldiz hə?mən elə bilirdim məni sevdiyin üçün geri qayıtdın.
-Könül mən canımı çöldən tapmamışam nədə özümə “oğraş” dedirdə bilmərəm.Get səni qaçırdanda alsın.Başqa sözün yoxdursa əlvida.Onun bu sözləri mənim son ümidlərimi də puç etdi.
-var sözüm.Atana da anana da mənim adımdan və atamın adından təşəkkür et.Onlar atamın gözünü açıblar.Saq olsunlar.
-o nə deməkdi?
-get onlardan soruş.Mənə taxdığınız üzüyü Vüsal atdı.Pulu hər nə qədərdirsə ödərik.İndi isə əlvida.
-mənə pul lazım deyil anama da atama da ilişmə.Saq ol.Mən söz deyə bilmədim gələn sadəcə qudoq səsləri idi.Mənim telefon əlimdən düşdü.Nərgiz yanımda dayanmışdı.Mən yığılırdım o məni tutdu.Üzümə zəif sillələr vururdu.
-Könül Könül özünə gəl.O sənə nə dedi Könül sənləyəm?
-Nərgiz o mənə inanmadı.Mənə inanmadı Nərgiz,düşünür ki məni qəbul etsə ona söyəcəklər.Yenə hıçqırıqlar yenə göz yaşları.Bu dəfə səsimə mama da gəldi.O məni qucaqlamaq istəyəndə Nərgiz qoymadı.
-yox mama yaxın getmə ona.Yazıq qızın başına gələnlərdə sənində az payın