-Nərgiz çox saq ol.Nərgiz onun yanında deyə bilmədim.Vüsal yenə pərişan haldadı.Axı bu qız niyə belə eləyir?Vüsal demişkən gördükdə onun istəklisin.
-Günel indi yeri deyil coşma.Hamınız birləşib qıza elə oyun oynadız ki,heç fələk də baş açmazdı.Vüsala de səbrli olsun zaman lazımdı.
-Nərgiz sənə güvənirəm.
Axşam atam otağıma gəldi.Mən uzanmışdım o içəri girən kimi qalxıb oturdum.O Nərgizə əliylə çıxmağını bildirdi.Mən artıq başa düşmüşdüm ki,yenə ciddi söhbət gedəcək.
-qızım məndən vaxt istədin verdim,ancaq demədin ki, bu vaxt ərzində mənlə ananla danışmayacaqsan,özünü bu dörd divara həbs edib yaxınlarınla,rəfiqələrinlə (o güneli nəzərdə tuturdu) əlaqəni kəsəcəksən.
-ata mən...
-belə olmaz mənim ağıllı balam.Belə etməklə nəsə həll olunursa yaxşı davam edək belə olmağa.Axı heç nə həll olmur?Bəlkə həll olunur?mən başımı aşağı salıb sakıt səslə dilləndim.
-yox.
-olmayacaqda,bilirsən niyə?Çünki həyat bu dörd divardan ibarət deyil.Bir evdən çıx,bacınla bir harasa gedin gəzin.Mən atamın sözü hara gətirəcəyini bilirdim.Üzümdə gülüş yaranırdı atamın bu halın görüncə.
-nə gülürsən ay şeytan.O da gülməyə başladı.
-yaxşı ata Günelin yığıncağına gedəcəm.Ancaq ona tapşırın mənə yaxın gəlməsin.
-kimə Günelə?
-yox ona da ona,
Atamın qaşları düyünləndi.Üzü ciddi mimika aldı.O narazı olsada hələlik dillənmədi.Səhər biz Nərgizlə mənə geyim almağa getdik.Nərgiz son zamanlar tez-tez kimləsə mesajlaşırdı.Başım özümə elə qarışmışdı ki,deyəsən bəzi məqamlar gözümdən qaçmışdı.Biz mənə gözəl bir paltar aldıq.Gecə yerimizə uzananda mən cürət edib Nərgizə sual verdim.
-bacı sənin həyatında kimsə var?Onun üzündə gülüş yarandı.
-hardan bildin?Əslində bu sual fikrimdə yanılmadığımın təsdiqi idi.
-demək var hə?Ay səni niyə deməmisən indiyə kimi?
-çox tezdi Könül hələ bir-birimizi tanımağa çalışırıq.
-Neçə tanış olmusuz?
-mənim xəstəm olub-Nərgiz gülməyə başladı.
-necə xəstə elə ya belə.Məndə özüm dediyim sözə gülürdüm.
-həm elə həm belə.Boğazındakı