-mən sənin inadını necə qıracam hə?Qara kişmiş?
-mənə elə demə.O məni özünə doğru çəkib qucaqladı.Saçlarımı sığallayırdı.
-mənə əzab verməkdən çox xoşun gəlir? Mən onun məni bərk sıxan qollarından qurtulmağa çalışırdım.
-gəl bura mənim qara kişmişim.
-demədim mənə elə demə?
-necə deməyim eləsən axı.Onun o üzündəki gəmzələr yenə göründü.Mən arxaya dönüb maşına doğru getməyə başladım.
-deyəcəm eşıdırsən deyəcəm.Sən mənim qara kişmişimsən.Mən arxaya baxdəm.O əllərini havaya qaldırıb qışqırırdı.-Sən mənimsən.Mən ona heç nə deyə bilmirdim,amma onun bu sözlərinə əvvəlki kimi də reaksiya verə bilmirdim.Biz həmin gün çox şeyləri danışdıq,tanış olduğumuz gündən bü günə kimi hər bir şeyi müzakirə etdik.Gülməli olan hər şeyə birlikdə gülürdük,çətin anların is üstündən keçırdık.Vüsal mənim ona elədiklərimi nə qabardır nə də üzümə vururdu.Camalın isə adını belə ağzına almadı.Mən ümumiyyətlə heç vaxt görmədimki o Camalın adını ağzına alsın.Onun haqqında ya xüsusi vurğu ilə qeyd etdiyi “ istəklin”, ya da o oğlan deyərdi.Mən ona Camalla olan son zəngimizdə onun mənə dediyi sözləri dedim.Təbiki “Get səni qaçırdan da alsın” cümləsini çıxarmaqla.İstəmirdim Vüsal mənim dilimdən söz tutsun.O sadəcə dinlədi son da yalnız belə dedi “Bilirsən mən minnətdaram ona görə ki,onunla danışmağa çalışanda o öz şəxsiyəttsizliyin ortaya qoydu.Mən qorxurdum,qorxurdum ki, o elə yaxşı biri olar ki,mən sənin yolundan çəkilməli olaram.”.Vüsalın məni bu qədər sevməyi mənə qəribə gəlirdi.Mən əksər qızlar kimi heç vaxt böyük bir sevgi yaşayacağımı xəyal etməmişəm,ümumiyyətlə heç vaxt xəyalpərəst olmamışam.Açığını deyim bu sevgini qəbul etmək məni qorxudurdu.Bunu o da hiss edirdi deyəsən.Ancaq deyəsən artıq onun səbri qalmamışdı.
-Könül..
-yaxşı Vüsal səninlə ailə quracam.Onun gözləri gülürdü.Məni qucaqladı.
-Vüsal evə getsək yaxşı olar daha gecdi.
-yaxşı gedək.Biz artıq məhləmizə yaxınlaşırdıq.
-saxla mən burda düşsən yaxşı olar.
-niyə?
-yaxşı deyil ayıbdi qonşulardan.
-ay