Bitir zaman. Bütün saatlar qum saatının içində bir-biri üstünə yığılır. Saxta xoşbəxtliklər geyinir sözlər. Sən-mən döyüşündə imtiyazsız sabahlara bu gündən açıram gözlərimi. Döyüşəcək qədər belə yaxın olmayışımızı bilirəm. Ömürümü ömürünün ardında sürüyən...sən...
Aynaları qırıldı xoşbəxtliyimin. Bağlayıram gözlərimi. Haydı get yar gəldiyin kimi. Ağrıtdığın yerdən bütün ağrılarımı da al get .

Anlamadım yar
Sənmi yar olmadın yoxsa mənmi yarənlikdən uzaqdım? Hansı sahilə vurmuşdu aramızdakı əskik o daş? Hansı mahnı sözləridə yarım qalmışdı notlarımız? Hansı sətir içinə sığdıra bilmişdi də səni; sən görünməz olmuşdunu?Ah yar sənə bağlamazsam sözlərimi həmişə mənasız olur ürəyimin dili. Sənə bağlandığında da gözyaşına səbəb olur. Yoxmu önümdə səndən qeyri gedəcək bir yol?
İçim yenə eyni misraları təkrarlayır
Yamaclarımda sənli gözəl xəyallarım var
Amma xülyalarıma damlayan zəhər də sənsən yar

Tapa bilmədim . Səni bu qədər axtararkən özümə bir xoşbəxtliyi də tapa bilmədim. Zamandan bir-bir ğurlayıb saatları sızlayan yanlarıma qatdım. Mən acını eşqə yamaq etdim. . Gizli künclərdə ölümünə bəslədim sevdanı. Acı idi bildiyim eşqin ön adı.
Heç bir şəhərə sığmadı ürəyim. İstanbul sən də ürəyimi ayaqlarına doladın. Və sən düşdün mən qanadım. Əzildim yarama yenə böyük bir şəhəri basdım.

Böyük bir yuxudan ibarət sandım sətirlərdə yaşamağı. Sözləri vurdum qumsalları. Canımı ağrıttım ardında. Və bir daş daha atdım içimin qaranlıq dəhlizinə. Gerçəyimdə olmayan yar könülümdən get!
Haydı get!
Mən sarsılan bir şəhərin dağıntısı olmağa razıyam.
Mən yenə kabuslar saxlayaram yataq başlarımda.
Və sənə şeirlər yazmaqdan vaz keçirəm.
Səssizliyimin səsini dinləyərəm bir payız səhərində...