Sevginin acısını hələ uşaq ikən mahnılarda duymuşdum. O, zamanlar gülərkən oxuyardım sevginin acısını. Sevgi üçün ağlayan gözlər görəndə gülərək keçərdim. Sevgi nədirki? ona görə ağlıyırlar axı?-deyə düşünərdim. Mənə bu həm gülməli həm də qəribə gəlirdi. Yalnız bir rəfiqəm oyuncağımı alarkən, yada uşaqlıq eqoistliy ağladardı məni. Bəzəndə anamın məni danlaması və acı sözlərinə üzülərdim. Uşaqlığımın cəzası bu idi sadəcə.
Böyümək istəyirdim. “Allahım tez böyüyüm, anam kimi olum və birdə heç kim məni uşaq kimi görməsin”-deyə dualar edərdim. Zaman keçdi.. Və böyüdüm.10 il əvvəlki dualarım qəbul olunmuşdu öz aləmimdə. Sərbəst idim bəlkədə, sadəcə söz haqqım olduğu üçün özümü böyümüş sanırdım. Həyatın böyüklər üçün qurduğu oyunları bilsəydim bəlkədə heç bir vaxt böyümək üçün dua etməzdim..
İllər keçirdi, mən isə xəyallarımı izləyirdim. Sonra birisi, mənə həyat sadəcə xəyal və arzulardan ibarət deyil –dedi. Reallıq deyilən bir yaşam var Səni ora dəvət edirəm dedi. Sözləri kitablarda oxuduğum və nənəmdən dinlədiyim nağıllar kimi sehirli və gözəlliklərlə dolu idi.
Sonra bir gün gözlərinə sataşdı baxışlarım. Bəlkədə həyatımda heç bilmədən atdığım ən cəsur addım idi birisinin gözünə baxmaq. Cəsarətim mənə hər gün yeni bir hisslər bəxş etdi. Qorxularımı unutdum, qadağalarımı sildim. Sonra əllərimdən tutub öz həyatına dəvət etdi. Sevincdən sanki dünya təkcə mənim ətrafımda dönürdü.Hər şey indi başlayır deyirdim. Sən demə. Başlanğıc dediyim şey əslində mənim ən dəyərli “Uşaqlığımın son gecəsi” acısının başlaması imiş !!! İşıqlı dünyamdan qaranlıqa gedən bir yolun başlanğıcı imiş!!!
Sadəcə Sevdim-olacaqları əvvəlcədən heç kim planlamaz. Heç kim öz həyatını siğortalamayıb. Bir gün uşaqlıq xəyallarımızı, azadlığımızı, sevdiklərimizi və bir çox şeyi itirə bilərik. Bir tək içimizdəki ümidi itirsək əgər o , zaman həyatın sönmüş ulduzu adına layiq olarıq.
Yenidən ayağa qalxmaq üçün uçurumun sənə nə qədər yaxın olduğunu hiss et və güclü olduğunu aşağı düşmədən özünə sübut et.